Een zeer geslaagde vierde editie van het BDO Chess Tournament is op zondag 17 augustus helaas afgesloten zonder grootmeester- of meesternormen voor de deelnemers. De kandidaten Janssen, Willemze en Rombaldoni voldeden in de laatste ronde geen van drieën aan hun opdracht.
Voor Ruud Janssen was er enige aanleiding tot teleurstelling, omdat hij na zijn fenomale start met 4 uit 4 net een halfje tekort kwam om zich grootmeester te mogen noemen. Niettemin liep Ruud na afloop met een brede glimlach rond, gewoon omdat hij vond dat hij een interessante partij had gespeeld tegen Kevin Spraggett. In jacht op de laatste grootmeesternorm besloot Janssen de schepen achter zich te verbranden met 21.g4 en 22.f4. Voor het spelen van die laatste zet had Janssen zich wellicht voornamelijk beziggehouden met de gevolgen van 22...Pxg4, maar na het verbluffende torenoffer 22...Th5! was remise direct onvermijdelijk. Jammer voor Janssen, maar met een score van 6 uit 9 kan hij terugkijken op een prima toernooi, net als overigens Spraggett, die met een halfje meer naar verwachting presteerde.
Jeroen Willemze en Axel Rombaldoni kwamen op de laatste zondag nooit in de buurt van de overwinning die zij nodig hadden voor een IM-norm. Rombaldoni had de zware opdracht om met zwart van de Duitse vechtjas Sebastian Siebrecht te winnen. Die ging met 12.d5!? en 13.Dxb7!? weer eens in op doldwaze avonturen, die hem weliswaar een pion kostten, maar hem wel blijvend spel opleverden. Misschien was 18...De8 al niet de sterkste van zwart, maar toen een paar zetten later de witte torens de zwarte stelling penetreerden leek het een kwestie van tijd voordat Rombaldoni zou moeten capituleren. De jonge Italiaan leek zich nog uit zijn benarde positie te ontworstelen, maar na een geforceerde afwikkeling bleef wit een kwaliteit voor, wat nog niet zo erg was geweest als de zwarte koning niet in een matnet was beland. Rombaldoni bleef nu steken op 3½ punt, terwijl de smaakmaker van het toernooi, die in negen ronden meer dan 500 zetten speelde, met 5 uit 9 een paar zwaarverdiende elo-puntjes mee naar Duitsland terug mocht nemen.
Willemze had een complete off-day tegen Stefan Kuipers, die niet wenste mee te werken aan een feestje voor Willemze. Na een mislukte opening kwam wit al ernstig in de problemen na 11...g5!, en 16.d4? maakte het er niet beter op. Met een pion minder en twee oprukkende vijandelijke vrije centrumpionnen in aantocht moest Willemze nog voor zet 20 opgeven. Kuipers redde daarmee zijn tegenvallende toernooi alsnog enigszins.
Datzelfde deed ook Jeffrey van Vliet, die eveneens vrij snel van Zhaoqin Peng won. Wellicht nog moe van de ingewikkelde partij van gisteren was Peng niet helemaal bij de les toen Van Vliet de boel met 22...Pc5 op scherp zette. Misschien was 25.Txc8 al beter dan het gespeelde 25.exd3, maar dat was nog geen reden om na 25...Txc1 op te geven: na 26.Txc1 Pxd3 27.Dc4 is het zowel na 27...Dxd6 28.La5! als na 27...Pxc1 28.Lb4 (en het paard is ingesloten) eerder wit die beter staat. Een pijnlijk slot voor Peng, die met 4 uit 9 eindigde, en een opsteker voor Van Vliet, die het de afgelopen week zwaar had, maar met deze winst en de remise tegen Burmakin toch wel wat lichtpuntjes heeft om op terug te kijken.
Vladimir Burmakin ten slotte, die in de voorlaatste ronde al de toernooiwinst had veiliggesteld, deed het in de slotronde rustig aan met een kalme remise tegen Robert Ris, die zijn ietwat teleurstellende toernooi daarmee toch nog enige glans gaf. Beide heren speelden een correcte Caro Kann-partij, waarin het evenwicht nooit werd verbroken. Misschien had Ris in plaats van de zetten te herhalen nog op een klein voordeeltje kunnen spelen met 24.Lf4, maar tegen de in grootse vorm verkerende Burmakin (TPR 2778) was het aannemen van de remise begrijpelijk.
Ook in het Challenger Tournament was de beslissing reeds in de voorlaatste ronde gevallen. Vader Rombaldoni kwam op anderhalf punt voorsprong, en dat was maar goed ook, want in de laatste ronde trof hij David Klein, die een uitstekend toernooi afsloot met een uitstekende overwinning op de toernooiwinnaar. De enige Italiaan in de groep speelde vandaag Hollands en kwam er simpelweg niet aan te pas. Lange tijd hield Rombaldoni krampachtig vast aan zijn zwakke pion op a7, maar met fijnzinnige manoeuvres wist Klein die pion toch te veroveren, terwijl zwart inmiddels de nodige concessies aan zijn stelling had moeten doen. Met een petite combinaison won David vlak voor de tijdcontrole ook nog eens een stuk, waarna zwart slechts nog een paar schaakjes restten. Klein heeft in dit toernooi laten zien een enorme progressie te hebben geboekt ten opzichte van vorig jaar, toen hij op 3½ punt eindigde. Vader Rombaldoni zien we, al dan niet met zoon(s), graag volgend jaar terug.
Rob Lathouwers en Marc Overeem tekenden de vrede na een partij waarin wit tot en met de slotstelling enig voordeel had. Na een zwaar toernooi waarin Lathouwers ook nog eens met zijn gezondheid tobde, nam hij echter genoegen met een remise, die hem op een eindtotaal van 4 uit 9 bracht. Overeem heeft lang meegedaan om promotie, maar haakte na de pijnlijke nederlaag tegen Rombaldoni af. Met 6 uit 9 mag hij echter tevreden zijn.
Minder tevreden zal Cor Croese zijn, die met 3 uit 9 exact drieënhalf punt onder zijn verwachte score presteerde. De gedoodverfde groepswinnaar ging ook in de laatste ronde onderuit, en wel tegen Indra Polak, die na een stroef begin toch nog op 3½ punt eindigde. In een Sveshnikov had Croese aanvankelijk het beste van het spel. Hij creëerde een vrije d-pion die Polak wel erg gevaarlijk liet worden. Met 32...Lc5+ 33.Kh1 Ld4 had zwart op slag gewonnen, evenals 35...Db2+ 36.Kg1 Lg1 waarschijnlijk goed genoeg was geweest. Na 35...d2? kon wit echter een dodelijke matdreiging creëren.
Evenals in het Premier Tournament won ook de hekkensluiter van het Challenger Tournament zijn laatste partij. Voor jeugdtalent Ilias van der Lende was de afgelopen week soms een harde leerschool, maar zijn partij tegen Marco de Groot mocht er zijn. Na Ilias' verwoestende slotzet 28...Txg2! weet Marco misschien waarom wit niet zo vaak 6.Lxh6 speelt. Het ziet er natuurlijk lelijk uit, die dubbele h-pion, maar Ilias wist wel raad met de activiteit en het loperpaar die hij ervoor terugkreeg. Wellicht had Ilias meer verwacht dan zijn 2 uit 9, maar de ervaring leert dat je van ervaring leert.
Tot slot had de loting de twee deelnemers van organiserende club HWP Haarlem in de laatste ronde aan elkaar gekoppeld. Met allebei een positie in de middenmoot lag een grootmeesterlijke salon-slotdagremise wellicht voor de hand, maar dan kent u HWP Haarlem nog niet: daar wordt gewoon geschaakt, ook al staat er niets meer op het spel. Het werd een heus gevecht na Renés (enigszins uit nood geboren) kwaliteitsoffer, dat objectief gezien misschien niet zo goed was, maar na 23...Pg4!? tot de nodige complicaties leidde. Otto koos echter voor de juiste afwikkeling, en toen de stofwolken waren opgetrokken stond hij een stuk voor. Otto kwam daarmee op een nette 5½ uit 9; helaas voor René was de pijp een beetje leeg na de energievretende partij tegen David Klein in ronde 7.
In tegenstelling tot afgelopen jaar, toen de laatste partij tot in de allerlaatste seconden duurde, waren de partijen in de laatste ronde alle binnen vier uur afgelopen. Dat betekent geenszins dat er niet gestreden is: slechts 20 van de 90 partijen in beide toernooien eindigden dit jaar in remise. De organisatie kan dus wederom terugkijken op een bijzonder attractief toernooi, dat volgend jaar zijn eerste lustrum beleeft.
Speel alle partijen van ronde 9 na
Download alle partijen van het toernooi (PGN)
Bekijk foto's van het toernooi
