HWP Haarlem

Heerhugowaard I - HWP Haarlem II 3½-4½
HWP II is voor de Kerst al veilig. Dat had niemand gedacht na de moeizame degradatiestrijd vorig seizoen. Maar na drie overwinningen op rij en een obligate nederlaag in de eerste ronde zijn de degradatiekansen alleen nog maar hypothetisch. Zaterdag werd gewonnen in en tegen Heerhugowaard, waar het eerste zich dit seizoen had versterkt met een heuse grootmeester. Dat mocht niet baten; het werd 4½-3½ voor HWP II en de dure matchpunten gingen mee terug naar Haarlem. Daarmee nam HWP revanche voor vorig seizoen. "Toen werd de uitslag Heerhugowaard 1 – HWP 2 5½-2½", zo herinnerde de wedstrijdleider in zijn openingstoespraak ons aan het debacle van de eerste wedstrijd van vorig seizoen tevens het debuutjaar van HWP 2 in de NHSB Promotieklasse.

Harry Lips had de eer tegen GM Harmen Jonkman te mogen spelen. Na een Siciliaan met 2.c3 ontstond een ongebalanceerde stelling waarin Zwart een pion moest offeren om spel te houden. Toen Harry dat niet deed, maar wel een grafzet speelde, stortte zijn stelling langzaam in.

Rene in ’t Veld moest tegen JP Ory die op bord 1 was gezet om een eventuele taktische opstelling van HWP te omzeilen. Daar kreeg HHW wellicht spijt van, want Rene liet zich niet uit ’t Veld slaan, omdat hij niet tegen Jonkman mocht spelen en liet weinig heel van Ory. Hij won een eerst een pion vanuit zijn geliefde Trompovski opening en niet veel later de partij.

Adrie Pancras was wel heel snel klaar. Hij bereikte niets tegen de Caro-Kann verdediging van zijn tegenstander en de stelling bloedde snel dood. Een nuttige remise, want op de andere borden ging het lang niet slecht.

Ben de Jong mocht na zijn Chigorin verdediging weer eens aantonen dat het Paardenpaar best tegen een Loperpaar kan spelen. Dat viel niet mee; hij moest een kwal geven voor pion en een dubbelpion, maar dat bleek net genoeg voor remise. Ben bewees hiermee de stelling die geopperd werd tijdens de heenreis; een kwal is geen 2 punten, maar slechts 1½ punt waard.

Verloren zoon Sander Helsloot beleefde een schitterende rentree in HWP II. Vanuit een Caro-Kann ontworstelde hij zich van de druk en met een goed getime breekzet, maakte hij een ravage van de witte stelling. Een heerlijk potje en een dik punt. Het was inmiddels 2-3.

David moest weer eens een heroisch tijdnoodduel uitvechten. David was met Wit met duidelijk, maar geen winnend voordeel, uit de Pirc verdededing gekomen. Dit wist hij in het middenspel langzaam uit te bouwen, maar de stelling was ingewikkeld en er was in de tijdnoodfase nog alles mogelijk. Stukken vlogen over het bord, illegale en legale zetten wisselden elkaar in hoog tempo af, er was tumult in de zaal en iedereen bemoeide zich ermee. Toen de wedstrijdleider eindelijk ingreep had David nog 5 seconden bedenktijd, en zijn tegenstander nog 1. Het aantal gespeelde zetten was onduidelijk, maar moest zo rond de 37 liggen. Na een uitvoerige reconstructie en bestudering van de reglementen werd er besloten door te spelen (zonder tijdstraffen of bonusminuten). Het is uiteindelijk niet duidelijk of de partij door mat of tijdsoverschrijding eindigde, maar David kreeg het punt dat hij gezien het vertoonde spel dik verdiende. Deze partij zal ons nog lang bijblijven.

De 2-4 voorsprong deed Hendrik Jan Gabriels berusten in remise. Hendrik Jan met Zwart stond iets beter in een ingewikkeld eindspel dat was ontstaan vanuit een gesloten Siciliaan. De matchpunten waren binnen.

Toen zat alleen Peter Beerens nog te zwoegen. Peter werd in de Engelse opening verrast door een brutale pionroof. Een als giftig veronderstelde pion kon gewoon genomen worden. Raadplegen van de database leerde dat 15 andere Witspelers (en niet de minste) hier ook al eens waren ingetrapt; een schrale troost. Zwart speelde in eerste instantie sterk en pas toen alle compensatie van Wit verdwenen was begon hij te knoeien. Een koningsaanval werd gecounterd met een aardige truc die Wit een kwal tegen een pion opleverde. Het eindspel van Loperpaar met 2 pionnen tegen Toren-Paard was iets beter voor Zwart, maar na vijf uur spelen was een remise stelling bereikt. Toch deed Zwart nog een waanzinnige winstpoging, die in 1 zet verloor. Deze zet miste Peter en een zet later miste hij ook nog remise. Een gebrek aan nachtrust leidt kennelijk niet tot grootste prestaties in het laatste uur. De eindstand werd zo bepaald op 4½-3½ en konden we eindelijk gaan eten.

Helaas, trouwe lezers. Dit keer geen spannende avonturen over wachttijden van 2½ uur voor het voorgerecht. In Alkmaar aangekomen kozen we voor een betrouwbaar klinkende naam op het Waagplein “de Notaris”. “Vier personen, niet gereserveerd.” Dat kan maar dan moet u om zeven uur weer vertrekken en zo kwam het dat we – met een redelijk volle buik – al om kwart voor acht bij de Zijlweg aankwamen om afscheid van elkander te nemen.