HWP Haarlem

De Uil I - HWP Haarlem II 5-3
Net als voorgaande jaren heeft HWP II verloren van de Uil I. De Hillegommers zijn aan de topborden sterk, maar aan de staart zwak en scoren daardoor nogal wisselvallig zodat ze al jaren middenmoter zijn in de promotieklasse. HWP II, dat kampioen wil worden, was afgereisd met het idee minimaal één wedstrijdpunt mee naar huis te nemen. Na afloop tijdens de nabeschouwingen in het shoarmaparadijs de Tempel werd er daarom vastgesteld dat het een zeer telleurstellende middag was geweest.

En het begon allemaal zo hoopgevend. Peter Beerens speelde voor de tweede keer dit kalenderjaar tegen Jerry Bey en had grondige studie gemaakt van zijn Budapester met 8.Da3. Na 11 zetten stond Zwart al moeilijk en na 15 zetten stuurde hij op zoek naar tegenspel een Paard naar het front op e4. Peter counterde onmiddellijk en op de 19-de zet werd het volledig verdwaalde beest gevangen op d2 en kon het samen met de andere Zwarte stukken terug in de doos.

Ook heel interessant, maar met minder goede afloop, was de partij van Rene in ’t Veld tegen Ad Reyneveld. René leek eerst goed spel te hebben tegen de Paardentango, maar toen hij vrijwillig de Damevleugel vastzette, ontsnapten de Paarden aan de andere kant en werd de Witte Koning in volle galop opgebracht.

En dan hebben we gelukkig Sander van Helsloot altijd nog. Hij verzorgde al weer een fraai punt. Tegen stander Fred van Randen had na een Caro-Cann opening met omgekeerde rochades lange tijd het initiatief, maar toen hij de Dames ruilde keerden de kansen. In een spectaculaire slotfase waren er offers, schijnoffers, een matdreiging en uiteindelijk een promotie (van Sander) met winst.

Zo stond het 2-1 voor en speelde de staart nog en daar waren we toch Elo-sterker. Maar toen ging het mis. Adrie Pancras was bang dat 4-4 ging worden en probeerde na een goed verlopen Slavische Opening zijn voordeel (betere groepjes in een Paardeneindspel) te verzilveren. Echter zoals vaker werd moed niet beloond en de verloor aanvaller na een verassende Paardzet van zijn tegenstander.

Met 2-2 het laatste speeluur in. Eduard Leinwand stond goed na de opening en probeerde het lang, maar kwam net niet voorbij Jan Vreeburg, die zich steeds goed bleef verdedigen in moeilijke stellingen.
Pepijn Steenbergen kwam met minimaal nadeel uit de Aljechin. Een geisoleerd pionnetje in een dubbeltoren eindspel moest te houden zijn. Een rotklus dat wel. 5 uur lang onderging Pepijn lijdzaam de pijnlijke massage van Jan Havenaar, maar toen verloor hij zijn geduld. Hij offerde een pion voor spel dat hij nooit kreeg, waarna het enkele toreneindspel ook nog eens verloren bleek.

Toen moesten de invallers winnen. Alard Ligteringen had een pion gewonnen vanuit de Bird opening. Zijn tegenstander hield echter goed druk op de Koningsvleugel. Alard moest echter winnen van de teamleiding en gooide de boel  open. Dat werkte niet direct in zijn voordeel. Echter na een slordigheid van zijn tegenstander kreeg Allard matkansen. Toen hij deze miste, restte er een lastig Toreneindspel dat eindigde in een Dame-toreneindspel waarin Zwart een vesting kon bouwen.

Hulde voor de vechtlust van de invallers, want ook Hendrik-Jan Gabriëls vocht door in remise stelling om de wedstrijdpunten te redden. Na een Sveshnikov Siciliaan was Zwart in het voordeel gekomen nadat Wit zich had misrekend. Een goed-getimed kwaliteitsoffer leverde Wit voldoende tegenspel op en de mogelijkheid een vesting te bouwen. Zwart kreeg deze niet geslecht, en pas toen in het verre eindspel Wit op winst ging (moest) spelen won Zwart als nog.

Al met al redelijk onbevredigend. De meeste potjes waren echter wel de moeite waard en staan binnenkort op de website. Naspelen maar.