De eerste wedstrijd van HWP 3 speelde zich in onze eigen sociëteit af tegen het hoger aangeslagen ZSC/Saende 3. De Zaankanters konden onder andere door de aanwezigheid van Cor van Dongen (rating 2081 en clubkampioen van ZSC/Saende) bogen op een gemiddelde rating van dik boven de 1900, terwijl HWP3 het met een nog altijd respectabele 1830 moest doen. Het werd een spannend avondje.
Beide teams kwamen compleet en zonder invallers aan de start. Voor ZSC was dat overigens pas rond 21 uur het geval want pas toen arriveerde Willem de Boer na een lange dag werken in de sociëteit. Hij was ook het eerst weer klaar. Frank Beverdam begon in een bizar koningsgambiet (e4 e5/f4 Dh4 +?!?!/g3 De7) weliswaar heel rustig, maar toen hij het centrum open gooide en De Boer nog wat lichte medewerking verleende haalde Frank verwoestend uit (1-0).
De rest van de partijen haalde de tijdnoodfase. Daarin bleek dat menigeen aan beide kanten nog niet geheel ingespeeld was, want er gebeurden vreselijke dingen.
Willem Mook was in die fase wel alert, nadat hij zich eerst in de verdediging had laten dringen. Hij moest opboksen tegen een gedekte vrijpion op de damevleugel en had bovendien op die vleugel maar enkele millimeters speelruimte. Toen zijn tegenstander zijn vrijboer prematuur naar voren stuurde haalde Willem echter zijn schijnbaar buitenspel staande witte loper er bij en greep hij de overmoedige boer bij de kladden. In het vervolg won hij met een aardige combinatie een stuk en tekende zo 2-0 aan. Iets later moest onze kopman Bart Stam de vlag strijken tegen rating-kanon Van Dongen. Die speelde Barts Najdorf met fluwelen touch tegen, fianchetteerde zijn beide lopers, maar ging rond zet 20 toch vol in de aanval met zijn koningsvleugelpionnen. Bart riposteerde thematisch in het centrum en bleef zich actief verdedigen. De vindingrijkheid van Cor van Dongen en en Barts tijdgebrek waren hem uiteindelijk te veel (2-1). De spelers analyseerden nog lang aan deze boeiende partij.
Cees Visser bracht een halfje in. Hij kwam goed uit de opening en belegerde een zwaksterke geïsoleerde, maar vrije witte a-pion. Toen hij even niet oplette drong de witte dame zijn stelling binnen en er kwam een zetherhaling op de borden. Cees wilde de remise claimen maar deed dit op een incorrecte manier, namelijk door de zet uit te voeren. Toen ik dit aan het uitleggen was werden de heren het tot mijn opluchting plotsklaps eens over een wederzijds halfje. (2½-1½).
Op dat moment leek mij een duidelijke overwinning in het verschiet. Frank Homburg en Kir Teo stonden overweldigend, Allard Ligteringen gelijk en alleen Paul Tuijp wat minder.
Frank Homburg stelde de zenuwen van de kijkers vreselijk op de proef. Hij had in een Hollandse Leningrader een overweldigende stelling bereikt met een witte pion op e6. In het vervolg offerde hij een paard, won een kwaliteit en enkele pionnen terug en zette een koningsaanval in. Zwart verdedigde zich taai, maar miste een kans om de partij te laten kantelen, waarna Frank een eenvoudige winst versmaadde om uiteindelijk met donderend geweld inclusief dame”offer” mat te zetten (3½-1½).
Op de andere borden tartten de gebeurtenissen alle logica. Paul Tuijp kwam in moeilijke stelling niet meer tot fatsoenlijke zetten en gaf have en goed weg. (3½-2½) Allard was plotsklaps in een slecht toreneindspel verzeild geraakt, maar kreeg nog vechtkansen. Kir had doeltreffend geoogst, maar wist in een toreneindspel met drie pluspionnen geen raad meer met zijn weelde. De ene na de andere pion werd weggegeven en met nog slechts een onbeduidende randpion over was remise het enig haalbare (4-3). Op Allards schouders rustte nu in zijn eerste wedstrijd voor HWP de zware taak een halfje te halen en de daarmee de match te winnen. Hij bracht zijn vrije e-pion aan de overkant en haalde daarmee de zwarte toren op, maar moest toen met zijn toren opboksen tegen 2 verbonden zwarte vrijpionnen op de derde rij. Allard wist nog in het moeilijk te winnen K+T tegen K+D eindspel te vluchten, maar zijn tegenstander speelde dit met nog anderhalve minuut op de klok knap uit.
Zo werd het 4-4 en daar waren de Zaandammers duidelijk meer content mee dan de HWP-ers. Natuurlijk hadden we deze weedstrijd kunnen winnen, maar aan de andere kant: gegeven het feit dat de HWP-teams altijd belabberd uit de startblokken komen en het papieren ratingoverwicht van onze tegenstanders mag de kater na dit halve ei toch niet al te groot zijn.
