HWP Haarlem III - Caïssa I 3½-4½
Warm gespeeld bij Corus of afgekoeld door de januaripauze begonnen de mannen van het derde vol goede moed aan het duel tegen het onderaanstaande Caïssa uit Hoorn. Dat team had ondanks een aardig ratingoverschot tot nu toe alles met 5-3 verloren, terwijl het derde met 2 keer 4-4 en 2 ongelukkige nederlagen ook al niet zo florissant op de ranglijst stond.
De partij op bord 1 werd vooruitgespeeld. Dat werd een prachtig gevecht in een scherpe Meraner tussen Frank Beverdam en de kopman van Caïssa, de geroutineerde Peter Holscher.Frank leek in een stelling met tegengestelde rochades heel goede kansen te hebben, maar toen de rook na de tijdnood was opgetrokken stond wit twee pionnetje voor en stond zijn koning veiliger dan die van Frank, Toch kon er nog gevochten worden. Helaas: Frank blunderde, gaf een paard weg en stond de zet daarop mat.
Dat betekende dat er op de wedstrijddag bergop geschaakt moest worden. Op alle borden ontsponnen zich boeiende gevechten. Bart Stam kwam al snel goed te staan, toen hij in een Tweepaardenspel de “stumperzet van Tarrasch” Pf3-g5 met twee zetten vertraging uitvoerde. Zwart paniekeerde en liet zijn pionnenstructuur ernstig ruïneren in ruil voor wat druk tegen f2. Een bord verderop had Cees Visser met zwart in een Koningsindiër alles gekregen wat je maar kon wensen. Hij kreeg een pion cadeau en al zijn stukken belandden op goede velden. Tegenover deze potentiële enen stond een dreigende nul bij Kir Teo. In een Maroczy-Siciliaan liet hij een bekende truc toe en ook in het vervolg ontvielen hem een serie zwakke zetten. Dat kostte hem zijn hele damevleugel in ruil voor een miezerig extra dubbelpionnetje aan de andere kant.
De rest van de partijen was minder duidelijk. Allard Ligteringen speelde snel en overtuigend in een typische Koningsindiër, zette zijn initiatief op de damevleugel kracht bij met een dubbel pionoffer, won één pion terug, maar zwart counterde sterk. Willem Mook pielde wat in een ruilvariant van de Caro Kann waar weinig aan de hand leek. Toen hij echter even niet oplette drong Wit met zijn dame binnen en won een pion. Maar Willem heeft wel voor hetere vuren gestaan, dus niet gewanhoopt. Jan Burggraaf – te elfder ure ingezet voor de naar eigen zeggen hopeloos uit vorm zijnde Paul Tuijp – bereikte niets met Wit in een rustige Flankopening, maar zodra het op schaken aankwam verbeterde zijn positie met elke zet, zonder dat hij nu direct iets concreets bereikte. Ook Frank Homburg speelde de opening heel rustig en gunde zijn regenstander een flink ruimtevoordeel, overigens weer zonder dat erg echt iets aan de hand was.
Bart scoorde vrij snel de 1-1. Hij trok zich niets aan van de druk tegen f2, en bracht met het briljante g2-g4!! de zwarte dame midden op het bord in het nauw. Zwart had geen enkele riposte en moest een stuk inleveren, terwijl de dames van het bord verdwenen. De Hoornaar speelde nog lang door en gaf één zet voor het mat op. Een prima partij van Bart, die ik u graag laat zien (zie onder)
Vijf minuten later stonden we weer achter. Kir had met een actieve toren nog wat tegengestribbeld, maar de witte pionnen op de damevleugel liepen naar de overkant en dat kostte nog meer materiaal. Ook bij Willem Mook ging het mis: hij verloor zonder compensatie een tweede pion en even later na een wanhoopsuitval met een paard ook nog een stuk. Einde oefening voor Willem en 1-3.
Daar stond wel wat tegenover want Jan Burggraaf had inmiddels een duidelijke plus, Allard kreeg in een gevecht op het scherpst van de snede een pion terug en een sterk paard op e4, en ook Cees stond nog steeds beter, hoewel het niet meer zo duidelijk was nu er ongelijke lopers en torens op het bord waren overgebleven. Wel had Cees een riante tijdvoorsprong. Alleen bij Frank Homburg ging het minder en hij moest een pion inleveren zonder compensatie.
Na de tijdcontrole werd het nog zonniger. Jan wikkelde af naar een huizenhoog gewonnen paardeindspel dat hij zonder pardon won: 2-3. Bij Allard kwam een herhaling van zetten op het bord. Het leek riskant om die uit de weg te gaan dus kreeg deze boeiende partij een remiseslot (2½-3½). Maar Cees stond inmiddels 2 pionnen voor in een eindspel met ongelijke lopers en belangrijker nog: zijn tegenstand had nog maar een luttel minuutje. En Frank Homburg had met sterk spel de bakens volledig verzet. Hij stond nog steeds een pion achter, maar een machtig paard op f5 bood meer dan genoeg compensatie. Kijk hieronder zelf maar.
Dit alles werd door de spelers in hoog tempo op het bord gekwakt. Beiden waren door de verschrikkingen van deze fase door het dolle heen en in het vervolg werden in razend tempo pionnen, lopers en torens ingezet en niet geslagen, totdat zwart met nog een halve minuut op de klok Frank mat zette en er een luid gejuich uit de Westfriese kelen opsteeg. 2½-4½.
Een minuut later zette ook Cees Visser mat, overigens pas nadat hij zijn tegenstander alle kansen had gegeven om het eindspel alsnog remise te houden.
Eindstand 3½-4½ en hiermee doemen er donkere wolken op voor het derde. Zij staan nog maar een half bordpunt voor op de nummer zeven in de poule en dus is degradatie niet denkbeeldig. In ieder geval de volgende wedstrijd (tegen Waagtoren 4 op 9 maart in Alkmaar) zal gewonnen moeten worden, maar ook daarmee is het vege lijf nog niet gered. Ook de laatste ronde tegen Purmerend 2 is dan nog van groot belang.
HWP Haarlem 3 - Caïssa 1 3½-4½
Frank Beverdam - Peter Holscher 0-1
Bart Stam - Fred Avis 1-0
Willem Mook - Bert Spil 0-1
Allard Ligteringen - Erik van Tooren ½-½
Cees Visser - Michel Montenegro 1-0
Jan Burggraaf - Ton Wessels 1-0
Kir Teo - Rolf de Brouwer 0-1
Frank Homburg - Wouter Strating 0-1
