HWP Haarlem

Dat verzuchtte Allard Ligteringen met een wat sneue grijns toen de kruitdampen boven de borden waren opgetrokken in herberg “Het Gulden Vlies” bij de wedstrijd van HWP 3 tegen De Waagtoren 4.  De hele avond had een ruime overwinning in het verschiet gelegen, maar het werd een gelijkspelletje. In de gezamenlijke slotronde over twee weken in Aalsmeer valt nu de beslissing over degradatie van het derde. Het kan nog steeds goed aflopen, maar dat wordt weer een avondje billenknijpen en nagelbijten.

Het begon flitsend: Willem Mook had zijn tegenstander na 24 zetjes plat in de koningsaanval. Zijn tegenstander stelde de rochade te lang uit en Willem profiteerde daarvan door het centrum open te breken. De op e8 kamperende koning werd volledig uitgerookt door de witte zware stukken, nadat een paardoffer op d6 de laatste barricades had geslecht.

Allard Ligteringen bracht een nuttig halfje binnen. Zijn tegenstander beperkte zich met wit in de opening tot het ruilen van stukken, maar toen Allard de d-lijn afstond leek hij in de problemen te komen. Gelukkig deed wit het niet op z’n sterkst, waardoor Allard een tegenaanval op kon zetten, die eeuwig schaak opleverde.

Cees Visser kwam in zijn geliefde Koningsindisch in de voorhand maar langzaam op gang, zowel op het bord als op de klok: Zwarts aanval op de damevleugel moest eerst worden gepareerd eer Kees met nog een paar minuten op de klok de koningsaanval inzette. Dat deed hij fantasievol, maar als de zwartspeler met nog ruim een kwartier op de klok het hoofd koel had gehouden had hij de aanval met voordeel kunnen afslaan. Nu won Kees materiaal en de partij, waardoor we met 2½-½ voorkwamen. Op dat moment was 7-1 mogelijk, want Bart, Stam, Jan Burggraaf, Kir Teo en Frank Beverdam hadden groot voordeel terwijl Frank Homburg minstens gelijk spel had.

Maar het geluk was nu helemaal op. De mysterieuze krachten in de sport deden weer hun werk. Ik heb hierover reeds eerder geschreven en wil niet in herhaling vervallen, maar opnieuw had ik het gevoel dat het team overgeleverd was aan bovenaardse krachten die het slecht met ons voor hadden.

De eerste domper kwam bij Jan Burggraaf. Die had de hele partij een riant ruimtevoordeel gehad en leek nu bezig de witte koning te omsingelen. Daartoe bracht hij zijn toren naar a2, maar moest na het ontnuchterende Lc4 + constateren dat dat nu net niet zo goed was – torenverlies en Jan gaf meteen op.

Bart Stam scoorde nog wel. Hij speelde Nimzo-indisch zoals de oude Nimzowitch dat bedoeld heeft, won kort na de opening een pion en verbeterde daarna zijn stelling met elke zet. Zijn vrijpion kon uiteindelijk alleen tegen grof materiaalverlies worden tegengehouden.

Op het bord naast hem gebeurde echter een klein drama. Frank Beverdam kwam met wit niet goed uit de opening, maar sloeg de aanval op zijn koning af. Na dameruil belandde hij in een kansrijk eindspel, waarin zijn twee b-pionnen de doorslag leken te geven. Frank snoepte echter een pionnetje te veel. Zwart nam het initiatief over en ruimde de witte damevleugel op. In een poging het eindspel actief te spelen bracht Frank daarna zijn koning in gevaar. Hij werd – het moet gezegd – fraai mat gezet.

Frank Homburg was op het vervloekte bord acht (Een half uit 6 op dit bord dit seizoen) na een rustige opening en dito middenspel in problemen geraakt. Ineens was hij een pion op de damevleugel kwijt en hij moest afwikkelen naar een zeer slecht toreneindspel. De witspeler deed ook een duit in het zakje en verprutste de winst. Frank kon rustig zijn toren heen en weer spelen terwijl zijn koning de witte vrijpion blokkeerde, er was geen manier voor wit om verder te komen. Een volkomen misplaatste koningszet betekende echter onmiddellijk verlies. Zo stond het dan toch nog gelijk.

Maar Kir zou ons de winst brengen. Vlak voor de tijdcontrole had hij geoogst en zijn drukstelling omgezet in een eindspel met pluspion, waarin bij bovendien nog twee zwakke pionnen van zwart op de korrel nam. Hij deed het voortreffelijk, vermeed alle paardschaakjes, centraliseerde zijn koning en won geforceerd  een tweede pion. Toen de zwartspeler ook nog een stuk in aanbieding deed leek de winst binnen, ondanks de beperkte tijd: Kir had nog een minuut of 3, zijn tegenstander iets meer. Kir zag het echter niet, raakte even later een pion kwijt, en nog één. Intussen stond er wel een witte pion op promoveren, die leverde een stuk op, maar P+L+1 pion tegen L+1 pion is heel moeilijk te winnen. Kir liet in de consternatie nog zijn koning in het schaak staan,  het duurde ca. 10 minuten eer de wedstrijdleider vanachter zijn eigen partij vandaan gehaald was en na onnavolgbare manipulaties van de elektronische klok de Alkmaarder 2 minuten extra tijd had gegeven, maar ook met die extra bedenktijd zat er geen winst meer in.

De verzuchting van Allard - “Toch nog een punt” – gaf onze teleurstelling weer. Voor de vierde keer dit seizoen verdween een schijnbaar zekere overwinning in de uitvluggerfase als sneeuw voor de zon. Voer voor psychologen. Ik ben maar een eenvoudige ziel en het enige wat ik kan zeggen is: Kom op mannen, er is nog niets verloren. Nog steeds staan Caïssa en Waagtoren 4 onder ons op de ranglijst en is lijfsbehoud mogelijk. Zelfs Chess Sociëty 2 punten boven ons is nog niet veilig. Ook boven in de poule is nog alles mogelijk, dus dat wordt suspense op vrijdag 27 maart in Aalsmeer.

De Waagtoren 4      - HWP 3                    4-4

Egbert van Oene        - Frank Beverdam      1-0

Jan Poland                 - Bart Stam                 0-1

Johan Plooijer            - Willem Mook           0-1

Anton Schermer         - Allard Ligteringen    ½-½

Dick Bouma               - Cees Visser             0-1

John Leek                  - Jan Burggraaf           1-0

Ton Fasel                   - Kir Teo                   ½-½

Rob Spaans                - Frank Homburg       1-0