HWP Haarlem

Van tevoren had ik er nog alle vertrouwen in. Van de drie degradatiekandidaten had HWP 3 de beste uitgangspositie en hoewel we het sterke Purmerend 2 troffen wist ik maar al te goed dat in de spanning van een gezamenlijke slotronde alles mogelijk is.

De gastheren van Aalsmeer hadden inderdaad voor en ware pressure-cookeratmosfeer gezorgd. Dichtopeengepakt zaten de 63 schakers en één schaakster in een benauwd rumoerig zaaltje, waar het constante getik van de koffieautomaat en de bestellingen bij het buffet voor extra afleiding zorgden. Het angstzweet uit de slecht gewassen lijven en het rijkelijk stromende bier vermengden zich tot een verstikkend parfum waarin helder denken een illusie bleek.

Purmerend kwam op in de verwachte opstelling en onze mannen gingen er vol in. Helaas gebruikten sommigen daarbij nogal wat tijd en dat zou hen later opbreken.

De eerste beslissing was meteen een vette tegenvaller en zette helaas de toon voor de rest van de avond. Frank Homburg werd geconfronteerd met een uitermate provocerende partijopzet van zijn tegenstander. Frank reageerde uitstekend, zij het ten koste van veel bedenktijd en kwam zo goed als gewonnen te staan. Rond zet 15 meende hij echter de winst vergooid te hebben en vanaf dat moment deden zijn onzekerheid gecombineerd met het verstrijken van de bedenktijd hun verwoestende werk. Ik kan niet nalaten om te laten zien hoe dat in zijn werk ging. Sorry, Frank! (0-1, zie partij onder aan het verslag)

Willem Mook speelde zijn geliefde Van Geet-opening niet op z’n scherpst. Zwart slaagde erin alles te ruilen en af te wikkelen naar een iets gunstiger eindspel. Toen Willem hierin verzuimde tijdig b4 te spelen werd zijn damevleugel opgerold door een gecombineerde actie van de zwarte koning, paard en loper. Weer een tegenvaller op een wit bord (0-2)

Gelukkig deden onze zwartspelers het prima. Bart Stam kwam goed uit de opening  en zette met prachtig positiespel steeds meer druk, Allard Ligteringen kwam goed uit de opening en sloeg toe toen zijn tegenstander een domme bevrijdingspoging deed, Na nog een missertje van wit had hij 2 pionnen meer. Ook Jan Burggraaf had een pluspion. Hij temde de witte opmars op de koningsvleugel, zette al zijn zware materiaal op de a-lijn en incasseerde de witte a-pion. Als klap op de vuurpijl wist Kir op het vervloekte bord 8 met een fraai tijdelijk stukoffer twee pionnen binnen te halen. Complicatie was wel dat beide koningen op de tocht stonden en Kir nog een forse tijdachterstand had.  Maar met een beetje geluk zat een overwinning er nog steeds in.

De volgende ramp voltrok zich op het bord van Cees Visser. Die had de hele partij onder druk gestaan, dacht net het ergste overleefd te hebben (en dat was ook zo), toen de bliksem bij hem insloeg en hij een zwarte vrijpion liet doorlopen. “Hehhh?!?!” sprak hij en gaf op. (0-3)

Frank Beverdam ging op bord één de sterke Peter Smits te lijf in de doorschuifvariant van de Caro Kann, maar al snel bleek dat zwart de zaakjes rustig onder controle hield en dat zijn tegenaanval niet te pareren viel. Frank deed er nog alles aan, maar moest uiteindelijk de koning omleggen. (0-4)

Intussen gebeurde er in de andere wedstrijden ook van alles. Al snel was duidelijk dat hekkensluiter Caïssa. Chess Sociëty Zandvoort er onder zou krijgen. Op de laatste twee borden hadden ze gescoord en de sterke Zandvoortse topborden werden netjes in toom gehouden. Onze andere concurrent Waagtoren 4 liep al snel tegen een achterstand aan, maar op de resterende borden zag het er goed voor hen uit. Toen ook nog de Zaanse kopman Cor van Dongen blunderde en zijn Alkmaarse opponent onder het uitstoten van een wilde vreugdekreet Cors dame incasseerde was duidelijk dat ook De Waagtoren matchpunten zou gaan halen. Ook in de resterende match, waarin Aalsmeer door De Vennep te verslaan het kampioenschap kon binnenhalen, gebeurde van alles. Er was een vreemd tijdnoodincident op bord 6, waarbij de (spelende) wedstrijdleider van De Vennep een zeer weifelachtige houding innam. Gelukkig voerden de spelers het niet op de spits. Men besloot tot remise waardoor Aalsmeer het kampioenschap binnenhaalde. Teleurstelling bij de Purmerenders die als ratingsterkste team in de poule hun laatste kans zagen vervliegen “Weer een seizoen voor niks gespeeld” verzuchtte een van hen.

Intussen was duidelijk dat het bij Kir Teo fout zou aflopen. De witte aanval langs de h-lijn en over de verzwakte witte velden rond zijn koning sloeg door nadat Kir de beste verdeding niet had gevonden. 0-5 en het kon nog wel 8-0 worden meende de Purmerendse aanhang. Dat baseerden zij op de gebeurtenissen op het bord van Jan Burggraaf. Diens aanval op de damevleugel liep dood en hij werd verrast door een witte uitval op de koningsvleugel waarop hij ondanks lang nadenken geen passend antwoord vond. Gelukkig had zijn opponent nauwelijks tijd meer over en liet hij eeuwig schaak toe (½-5½). Ook bij Allard stokte het toen de tijd op raakte. Hij kreeg zijn vrijpion niet aan de overkant en werd constant door witte plaagstootjes lastig gevallen. Dat kostte ineens een stuk en alleen door de laatste witte pion af te ruilen hield Allard er nog een halfje aan over (1-6)

Gelukkig was er nog Bart Stam om de uitslag enigszins draaglijk te maken. Hij bleef de rust zelve, ondanks de opdringerige toeschouwers, waarvan er één (de tegenstander van Frank B, die zijn overwinning aan het vieren was), zelfs met Bart in discussie wou op het moment dat Bart hem vroeg enige afstand te houden. Op het bord won Bart een Dame tegen Toren en Loper en zuchtend gaf zijn tegenstander het op na een laatste blunder: ”Ik had ook geen tijd meer”, waarop Bart fijntjes opmerkte “Ja, en ook geen stelling!”.

Maar 2-6 blijft natuurlijk fors. Omdat Caissa Chess Sociëty met 5½-2½ de baas bleef en Waagtoren 4 ZSC/Saende met 5-3 klopte werden we zelfs laatste. Achteraf hebben we het natuurlijk niet zozeer in deze laatste wedstrijd laten liggen, maar in de eerdere ontmoetingen met ZSC/Saende, Chess Society, Caissa en De Waagtoren waar we kwistig met match- en bordpunten hebben gestrooid.

Bart Stam was met 4 uit 6 en een paar heel sterke partijen onze onbetwiste kopman. Ook Allard Ligteringen met 4 uit 7, Cees Visser met 3½ uit 7, Willem Mook met 2½ uit 5 en invaller Jan Burggraaf met 2½ uit 4 scoorden naar behoren. Frank Beverdams 2 uit 7 was mager, maar daarbij moet worden aangetekend dat hij drie keer op het eerste bord een zware tegenstander tot een uiterste krachtsinspanning dwong. Kir speelde een aantal heel goede partijen maar werd daarvoor met 2 uit 7 ook maar matig beloond. Vooral bij het uitvluggeren ging het en paar keer flink mis. Frank Homburg had een rampjaar. Hij is absoluut sterk genog voor de eerste klasse, maar na zijn fraaie overwinning in de eerste ronde ging het 6 maal op rij mis. Ook bij Paul Tuijp liep het niet, zelfs zo dat hij zijn plaats in het team de laatste drie wedstrijden ter beschikking stellen. Maar er komen andere tijden, heren!

Volgend jaar kampioen in de tweede klasse en het jaar daarop meteen doorstomen naar de promotieklasse, zoals HWP 2 dat enkele jaren geleden presteerde!

PS. Eén ding moet mij nog van het hart. De atmosfeer bij deze gezamenlijke slotronde was zeer rumoerig. Er deden zich enkele incidentjes voor waarbij ingrijpen van een wedstrijdleider op zijn plaats was geweest. Bovendien werd er door Jan en alleman druk over nog lopende partijen gepraat en waren de toeschouwers nadrukkelijker aanwezig dan bij een normaal verlopende wedstrijd hoort. Dat laatste is overigens een algemeen verschijnsel bij teamwedstrijden, waar wel eens wat meer aandacht aan mag worden besteed. Gelukkig was iedereen zo verstandig het niet op de spits te drijven. Toch lijkt mij de aanwezigheid van een neutrale competente wedstrijdleider bij zo’n beladen gezamenlijke slotronde geen overbodige luxe. De nu aanwezige, soms meespelende, wedstrijdleiders van de thuisclubs wekten niet de indruk op hun taak berekend te zijn.

Tot slot de partij van Frank Homburg: