In de laatste ronde van het seizoen treedt HWP 3 in eigen huis aan tegen het derde van De Wijker Toren. Aangezien wij onze allerlaatste kansen op promotie tegen kampioen De Uil hebben gemist, staat er voor ons als middenmoter weinig meer op het spel dan het herstellen van enig geloof in eigen kunnen. Voor onze tegenstanders uit Beverwijk is het echter de laatste kans om degradatie te ontlopen. Oppassen dus.
Koos zegt mij vooraf dat hij het team van De Wijker Toren ondanks hun lage klassering toch vrij hoog inschat. Mijn tegenstander vertelt me echter dat zijn club de laatste tijd nogal wat leden heeft verloren en dat hun team wat al te vaak met invallers heeft moeten aantreden. Bij ons team is dat laatste geen probleem geweest: Frank meldt dat we dit seizoen slechts drie keer een invaller hebben hoeven inzetten. Vanavond is de vierde keer: Ton Mestrom neemt de plaats in van René Schulenberg.
Ditmaal ben ik het eerst klaar en wel binnen drie kwartier. Mijn tegenstander neemt zijn taak wat al te licht op en laat zich na oppervlakkig spel in 20 zetten oprollen. Twee gebroederlijk genuttigde biertjes later is er op de andere borden nog steeds bar weinig tekening in de strijd. De in ons zijzaaltje gespeelde bekerpartij van Pepijn Steenbergen tegen Frans Arp boeit me nog het meest. De avond is nog lang en ik speel met de gedachte om naar huis te gaan, maar schaam me meteen voor zo’n stuitend gebrek aan solidariteit. Op dat moment komt Harry Lips, onze gewaardeerde wedstrijdleider-supporter-criticus-verslaggever, verlaat binnen. Hij krijgt van mij een wijntje in handen gedrukt om de frustraties van het afgelopen seizoen weg te spoelen en ik besluit de lezer dezes te dienen en mij op de verslaggeving te storten.
Op het moment dat ik de pen opneem is de strijd op alle borden nog in betrekkelijk evenwicht. Sommige teamgenoten - Allard, Cees en Hendrik-Jan - lijken licht overwegend te staan, anderen gelijk - Ton, Frank en Koos - en een enkele bedenkelijk - Ben. Dan komen de eerste fouten en wel op de topborden. Ben verkwanselt tot zijn afschuw een belangrijke pion door een simpele penning over het hoofd te zien. Allard verliest een pion in zonder dat zijn aanval doorslaat. Beiden zien een moeizame verdediging tegemoet.
Aan andere borden gaan de zaken voorspoediger. Hendrik Jan speelt zoals altijd met volledige inzet, knokt zich met zwart naar voren en weet met doordacht spel zijn stukken naar de goede velden te dirigeren. Koos speelt het handig en bouwt aan een koningsaanval. Ton zit geconcentreerd te laveren, maar besteedt wat veel bedenktijd zonder veel vordering te boeken. Ook Cees neemt zijn tijd en zet er een wijntje naast voor extra inspiratie.
Dan vallen opeens achter elkaar een aantal beslissingen. Hendrik Jan infiltreert op kousenvoeten en laat zijn tegenstander geen kans: 2-0. Wat mij betreft is dit de meest overtuigende partij van de avond (behalve die van mijzelf dan, maar die was van lager gehalte). Koos breekt de boel open, omzeilt nog enkele lastige klippen om uiteindelijk een ondekbaar mat op het bord te zetten: 3-0.
Dan is het opeens afgelopen bij een onthutste Ton, die pardoes een toren heeft weggegeven. In Ton’s woorden: “Ik zag niets”. Maar dan is er Cees die met de witte stukken en zijn rode wijntje opvallend ontspannen de zaak overziet. Hij slaat losjes toe met een pion op c7, een rap van g2 naar a6 rondgespeelde loper en wat kat-in’t-bakkie handgebaren: 4-1.
Maarrr ... zit dat ene laatste halfje er nog wel in? Ben is bezig aan een laatste wanhoopsoffensief in een uitzichtloos toreneindspel. Allard’s tegenstander speelt rustig en verantwoord met een gedekte vrijpion als extra troef. En Frank heeft inmiddels een kwaliteit ingeleverd zonder zichtbare compensatie – ik moet bekennen dat ik heb gemist hoe.
Nu blijkt dat onze jongens echte bijters zijn. Ben strijdt grijnzend door met de dood voor ogen. Hij treitert met kleine prikacties zijn weifelmoedige tegenstander, die huizenhoog gewonnen staat maar veel tijd verbruikt. Na de zoveelste droog uitgevoerde duivelse zet lispelt Ben een goed-getimed remise aanbod. Zijn tegenstander spendeert zijn laatste minuten aan het afwegen ervan, totdat hij het wel moet aannemen.
Allard houdt zijn poot stijf en zorgt steeds voor tegendreigingen, die ervoor zorgen dat hij de boel droog kan houden. Ook hij komt met remise weg. En onze topscorer Frank tenslotte pleegt een slim schijnoffer, waarna hij met dame en paard door het midden komt om de vijandelijke koning in het nauw te brengen. Ook in deze partij wordt daarmee vanuit benarde positie remise afgedwongen.
Resultaat: maar liefst drie laatste halfjes voor ons en de eindstand een ruime 5½-2½.
Conclusie: deze avond maakt ons verloren seizoen niet goed, maar laat toch zien dat ons team geducht kan knokken. Of niet, Harry?
HWP 3 - Wijker Toren 3 5½-2½
Ben de Jong - Camile Hol ½-½
Allard Ligteringen - Ton Morcus ½-½
Willem Mook - Hans Wiemerink 1 – 0
Cees Visser - Cor Meens 1 - 0
Hendrik Jan Gabriëls - Wil van der Laan 1 - 0
Ton Mestrom - Casper Pieters 0 – 1
Frank Beverdam - Ton de Vries ½-½
Koos Stolk - Joost Out 1 - 0
Eerder aan zelfvertrouwen en killersmentaliteit.
En bedankt voor dit prima verslag!