HWP Haarlem

Eigenlijk had dit verslag pas over een week of anderhalf op de site moeten verschijnen. De wedstrijd tegen Chess Society/Jopen stond namelijk pas op 25 november gepland. Chess heeft echter het Zandvoortse Dorpshuis moeten verlaten en schaakt nu volgens teamleider Olaf Cliteur in een soort veredelde lerarenkamer. Niet echt een locatie om gasten te ontvangen in ieder geval. Verzoek daarom of de thuiswedstrijd omgeruild kon worden in een uitwedstrijd.  Normaal gesproken geen probleem natuurlijk. Maar omdat ook de Sociëteit een tafeltekort heeft en omdat vermoed werd dat ook een spelerstekort op vrijdag aan het verzoek ten grondslag lag, volgde toch de nodige mailwisseling voordat er een akkoord was.

Spijt achteraf?  Gezien de uitslag misschien wel. Maar als je in de eerste klasse speelt kom je gewoon sterke teams tegen. En om kampioen te worden moet je daar gewoon van winnen. En dat zat er echt niet in.

Toch was de start hoopgevend. Harry Tönis had Boudewijn Eijsvogel dermate de duimschroeven aangedraaid, dat deze het na zeventien zetten voor gezien hield. Misschien wilde Boudewijn nog de tweede helft van Duitsland – Nederland kijken. Maar dan had hij achteraf gezien toch beter kunnen doorspelen.

De 1-0 bleef lang op het scorebord. Maar toen Chess eenmaal los was ging het hard. Als eerste ging Allard Ligteringen onderuit, tegen Chris van Bockel. Toch een bord waar de rating in ons voordeel was. Dat gold ook voor bord 2 waar ondergetekende speelde. Alleen tegenstander Dennis van der Meijden is met een rating van 1735 wel wat ondergewaardeerd. Hij trok in ieder geval met eenvoudige middelen het initiatief naar zich toe. Toen zwart  verzuimde het evenwicht te herstellen na een witte onnauwkeurigheid was het pleit snel beslecht, zeker toen het dodelijke “e6” werd toegelaten. Niet veel later volgden er ook nullen op bord 1 en 4. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Willem speelde een goede partij had winstkansen, maar werd tegen de tijdcontrole pardoes mat gezet. Cees op bord 4 haalde de tijdcontrole niet. Hij ging ruim voor de 36^e zet door zijn vlag. Van zijn stelling was toen al niet heel veel meer over.

Ondertussen had Ben de score een wat dragelijker aanzien gegeven. Tegen de enige “Joop” in het team, oud HWP’er Jan Vos, had hij een schwindle nodig om het punt naar zich toe te trekken. 4-2 met nog twee partijen te gaan.

Op bord 8 vocht Jan zoals gebruikelijk als een leeuw. Maar alleen net zo gebruikelijk is zijn tijdnood. En daar ging het mis. Met nog weinig op de klok miste hij een paar maal de beste voortzetting en uiteindelijk plukte tegenstander Olaf Cliteur al het zwarte materiaal van het bord.

Als laatste, ook bijna gebruikelijk, Hendrik Jan nog achter het bord. Het eindspel tegen de sterke, maar wat ziekjes ogende,  Ben de Leur leek remise. Toren, Loper + pion tegen het loperpaar en twee pionnen. Maar toen alle omstanders even niet opletten bleken er twee lopers geruild te zijn, maar wat erger was…ook de zwarte vrijpion was van het bord verdwenen. Hoewel Ben zich bijna volledig in zijn capuchon verstopt had, liet hij zich dit eindspel niet meer ontnemen en telde Hendrik Jan genadeloos uit.

Een 6-2 nederlaag dus uiteindelijk. Kansloos voor het kampioenschap zijn we hiermee nog niet. Maar het is waarschijnlijk reëler om ons te richten op klassenbehoud. En gezien de sterkte van alle nog komende tegenstanders zal dat nog een hele klus worden.