Het derde heeft zijn eerste overwinning behaald. Na ongelukkig verlies in de eerste ronde (een half bordpunt tekort) volgde reeds een gelijkspel, en dinsdag werd die opgaande lijn voortgezet. Tegen Castricum 1 werd opnieuw een halfje toe aan de score toegevoegd, met een 4½-3½ uitslag als resultaat.
Voor de aspirant-wedstrijdleider een avond van ups en downs. Eerst door de teamleider van de tegenstander beschimpt ("Hebben ze je dan niet ingewerkt, hè, hè, hè ?") en gekleineerd ("Hebben jullie zelfs geen echte wedstrijdformulieren, huh, huh ?"). Dan bij het inleidende verhaaltje over de mobieltjes en de consumpties een voorzichtig grapje over even en oneven borden geprobeerd, wat op een ijzig stilzwijgen kon rekenen. En daarna de drankjes niet snel en discreet genoeg rondgebracht. Erg ontmoedigend voor een beginner. Maar aan het eind van de avond toch breed kunnen glimlachen, met de overwinning in de knip. Eind goed al goed.
De wedstrijd begon met een traag en voorzichtig aftasten. Hubert van Kooten trof met zwart de sterkste tegenstander, een slordige 100 ratingpunten hoger ingeschaald. Hij moest veel tijd investeren in nauwkeurig spel tegen het witte centrum en de damevleugel, teneinde een dreigende opbouw tegen zijn koningsvleugel te ontregelen. Ook de tegenstander van Adrie Pancras verzonk geregeld in diep gepeins, hoewel dit minder goed te verklaren was. Na 12 zetten had hij reeds de helft van zijn tijd verbruikt, en dat was ongeveer het moment dat Adrie tot een gedurfd stukoffer besloot. Hij liet een pionvork toe om een sterk paard op d6 te kunnen plaatsen, met kansen op initiatief. De meningen van de experts waren nogal verdeeld.
Toch was er voldoende reden om optimistisch te blijven: De drie laagste borden boden HWP kansen, en elders was nog weinig aan de hand. Koos Stolk had met lang nadenken een veelbelovende aanvalsstelling opgebouwd, die op vele manieren te winnen leek te zijn. Willem Mook speelde een originele Caro-Kann, en wist met diepzinnige manoeuvres een pionnenwals op de damevleugel te overleven. Hierna bleken zijn stukken ideaal opgesteld om het witte centrum leeg te grazen. De tegenstander van Cees Visser had zijn dame op a6 nogal vrouwonvriendelijk buitenspel gezet, wat Cees elders op het bord vrij spel gaf.
De eerste uitslag viel te noteren aan het bord van Paul Tuijp. Beide spelers waren niet van zins elkaar echt te testen, en bijgevolg werd het evenwicht niet verbroken. Na kaalslag door afruil van de meeste lichte stukken nam Paul het remise-aanbod aan. Intussen bleek Koos zich helaas vergist te hebben. In opkomende tijdnood waren er legio interessante mogelijkheden, maar deze weelde werd hem noodlottig. Het was uiteindelijk teveel om uit te rekenen, en in plaats daarvan besloot Koos resoluut een dreigend paard op h4 te plaatsen. Het feit dat het daar ongestraft geslagen kon worden was hem even ontgaan, maar zijn tegenstander niet. Door bloedarmoede liep de witte aanval dood, en kwam Castricum op voorsprong. Frank Beverdam was inmiddels een stormloop begonnen tegen de elastieken Scandinavische stelling die hij tegenover zich vond. Zwart reageerde daar niet goed op, en met logische zetten veroverde Frank materiaal. Toen zwart een dodelijk aftrekschaak ontweek om vervolgens in een ander schaak een losse toren te verliezen was het tijd om op te geven, en stond het weer gelijk, 1½ - 1½.
Kir Teo had zijn partij inmiddels vrij scherp opgezet. Een gapend gat op de koningsvleugel weerhield hem niet van de korte rokade. Gelukkig haalde zijn tegenstander een aanvalstoren weg van de halfopen h-lijn, en de omgekeerde batterij met de dame op c2 achter Ld3 oogde niet al te dreigend. Om een beetje te helpen besloot Kir zijn koningsstelling zelf dan maar verder open te gooien (een geval van hara-kir-i ?).
In de tijdnoodfase begon het echt boeiend te worden. Cees Visser had zijn tegenstander weer los laten komen, maar bleef na veel afruilen toch een pion voor. Het uiteindelijke pionnen-eindspel werd geruisloos gewonen. Adrie kreeg zijn stuk binnen enkele zetten terug, nadat zijn tegenstander in tijdnood paniekeerde. Hij leverde zijn extra pionnen geleidelijk weer in maar behield het tijdsvoordeel, en ook zijn stelling bleef voordelig. De tijdscontrole werd gehaald, waarna Adrie op de 45e zet dan toch mat wist te zetten. Hubert had minder dan twee minuten over voor zijn laatste tien zetten, zijn tegenstander bijna een kwartier, en dat in een ingewikkelde stelling. Wit probeerde door te breken op de koningsvleugel, maar Hubert counterde bekwaam. Er ontstond een ordinair handgemeen waarin hij tot de 30e zet het overzicht behield. Juist daar leek wit mis te grijpen: Met het juiste aftrekschaak had Hubert dame kunnen winnen tegen toren, en verder kunnen spelen voor remise of meer. Maar hij ging voor direct mat, en dat zat er helaas niet in. Het vallen van Hubert's vlag maakte aan alle twijfel een einde.
Inmiddels was Willem Mook een paard en een pung pionnen voorgeraakt, en hij wilde daar zo lang mogelijk van genieten. De minuten tikten voorbij, Willem nodigde de witte torens enthousiast zijn stelling binnen, probeerde zich net wel of net niet mat te laten zetten, en besloot met nog slechts enkele minuten op de klok dan toch maar serieus te worden, en een van zijn gevreesde paardvorken in te zetten. Daarmee was de partij beslist, en kwamen we op 4½ - 3½. Als laatste zat Kir toen nog te zwoegen, in een poging de score een extra florissant aanzien te geven. Zijn tegenstander had Kir's invitatie tenslotte gehoor gegegeven, was de zwarte koningsstelling binnengevallen, en had een handvol pionnen veroverd. Het daaropvolgende eindspel werd door Kir met grote hardnekkigheid verdedigd. In het zicht van de remisehaven, een toreneindspel met één pion tegen twee, ging er tenslotte toch iets mis, en moest onze man opgeven.
Het bleef dus 4½ - 3½ tegen een, eerlijk is eerlijk, enigszins verzwakt Castricum-1. Deze lijn doortrekkend mogen we volgende wedstrijd op een 5 - 3 zege rekenen !
