Het vierde heeft verpletterend toegeslagen: 7-1 tegen het toch niet zo zwakke Kennemer Combinatie 8 (voorheen Bloemendaal). Of zou het onze kracht en vechtlust zijn? Om half elf leek er nog evenwicht te bestaan op vrijwel alle borden. Slechts op een enkel bord een pionnetje meer. Daarna rolden alle kwartjes steevast onze kant op; iedereen won, behalve Kir Teo en Paul Tuyp die een remise moesten toestaan. Misschien wat geflatteerd, maar mag het een keertje!
Naseeh Ziyadah op het eerste bord met een waarlijk briljant offer (Pg4!) dat leidde tot een mat met de blote dame. Voor de niet kenners een blote dame is een ongedekte, losstaande Dame. Zeker goed voor een diagram in de daklozenkrant. En wellicht later ook hier. Richard speelt niet veel op de club maar bracht zijn tegenstander makkelijk op. Hij kwam een oude kameraad tegen uit zijn schooljaren, waarmee hij nog naar Zwolle toog voor toernooitjes en waartegen ik het mocht opnemen. Het werd een spannende partij, waarbij ik een sterk paard en hij een zwakke loper had. Mijn pionnen in het centrum stoomden echter harder op dan zijn pionnenmeerderheden op de flanken. Kir had weliswaar hyperactieve lopers maar kon er net niet doorkomen, remise dus. Marius, de vorige keer `the last man standing`was nu het eerste klaar. Enigszins verbouwereerd keek hij vervolgens om zich heen. Marco had een pion gewonnen en had een fraaie vrije a-pion. Helaas was Lucas ziek (beterschap!) maar hij werd adequaat vervanger door onze vaste invaller Eelco Kummer, die een thuiswedstrijd speelde in Bloemendaal. Eelco had weinig moeite met zijn tegenstander en schoof hem bekwaam aan de kant. Paul stond aanvankelijk veel beter door een grote ontwikkelingsvoorsprong. Toen hij dat niet kon verzilveren ontstond een taaie strijd. In het eindspel had Paul een paard en drie pionnen tegen een toren en twee pionnen. Door minder gelukkig manoeuvres van zijn tegenstander - en listig eindspel van Paul - resteerden slechts paard en toren.
De acht opgetogen HWP-ers verlieten bij rond het middernachtelijk uur blijmoedig het bejaardenhuis, met de fraaie naam: de Rijp, in de hoop en verwachting daar nooit meer terug te hoeven keren.
