Het vierde heeft op dinsdag 8 maart een heel nuttige overwinning behaald op het eerste team van Koedijk: 5-3. Hiermee is het team uitstekend op koers voor het kampioenschap in de tweede klasse. Met nog één wedstrijd te spelen volstaat een gelijkspel tegen Het Witte Paard (Zaandam) op vrijdag 1 april. Gezien de geleverde prestaties moet dat mogelijk zijn. Dat we genoeg hebben aan een remise weten we nu al omdat we twee punten los stonden (en inmiddels vier punten los staan) van de concurrenten Saende IV en Santpoort III, maar die moeten nog twee wedstrijden spelen. Zie hier. Grote kans dat de bordjes van het derde en het vierde team dan verhangen moeten worden.
De avond van de internationale vrouwendag begon al vroeg. Koedijk is een eind weg boven Alkmaar langs eindeloze nieuwbouwwijken en over snelheidsdrempels en wegversmallingen. Na het parkeren (met de nuttige aanwijzing van Marco: “je moet hem achteruit met je kont in het gat steken”) traden we aan in de overvolle speelzaal van het activiteitencentrum. Er werd gevolleybald, er was een accordeonorkestje, met vooral damesleden, er was een koortje en daardoor werden wij in de kleine zaal gefrommeld. Er was nog een extern team op bezoek. Een soort intensieve schakershouderij. Warm. Weinig bewegingsruimte. Aanschuiven als er iemand langs wilde. Slalommen langs de losse tafeltjes.
Maar wat werd er serieus gespeeld! Uren gingen voorbij zonder dat er een beslissing viel. Rondkijkend zag ik alleen maar concentratie en strakke gezichten. Het was spannend. Er stond wat op het spel. Pas tegen elven kwamen de eerste uitslagen.
Het eerste punt werd nonchalant binnengebracht door Marius. Hij had een dubieus kwaliteitsoffer gebracht waar de tegenstander zich in kon verslikken, en dat deed hij pardoes.
Ik kreeg een mooie aanval over de b-lijn met toren, Dame en paard maar kon het niet afmaken, zoals wel vaker. En Jan is de externe topscoorder met 80%, die een aantal keren de enige zet deed. In plaats van een dameruil, dat zou leiden tot remise, bleef ik op de aanval spelen (te laat omgeschakeld van winst op remise) maar ik had buiten een vernietigend binnendringende Dame gerekend. Of daar wel op gerekend maar op een ander veld. In mijn onrustige nacht die hierop volgde dacht ik dat ik had opgegeven in een gewonnen stelling. Er zijn zo van die beroemde gevallen. Ik heb het even bekeken en het was niet zo. Zoals Fritz het formuleerde: voltrekt het vonnis over zichzelf.
Marco was ook tamelijk snel klaar doordat zijn tegenstander zich al vroeg vergalloppeerde.
De pechvogel van de avond was Paul. Hij had de sterren van de hemel gespeeld. Zijn tegenstander helemaal zoek gemaakt. Eerst had Paul de vijandelijke koningstelling gekraakt en ragfijne paardmanoeuvres op het bord gebracht, maar toen hij daar niet verder kon bracht hij zijn dame van a7 naar h4 om op de andere kant van het bord de aanval op de blootgestelde koning te vervolgen. Toen Paul niet echt zag hoe het verder moest ging de dame naar e2 om daar een batterij te vormen en om pionnen te verdedigen; consolideren heet dat. Een willekeurige paardzet leek voldoende om de batterij in stelling te brengen en vernietigend door het midden te penetreren. Paul deed dat te laat. Want zijn tegenstander sloeg eerst met de toren op a3 en offerde die toren vervolgens op a1. Die toren moest wel genomen worden en vervolgens was er eeuwig schaak met de dame tussen a4 en d1. Een vervelende anticlimax.
Te meer ook omdat we in onze gedachten het punt bij Paul al geteld hadden. Dat punt hadden we nodig, dachten we toen nog. Bij Lucas ging het nog, met een pion minder weliswaar maar met goede kansen op remise. Naseeh stond helemaal verloren. Dus dat zou een nul worden. Eelco stond wel iets beter. Een pion in de plus maar met veel remisekansen voor de tegenstander. Kir stond in een eindspel met beiden twee pionnen minder want een van de pionnen van Dirk had een vrije passage naar het Walhalla. Maar dat zou hij wellicht toch wel remise kunnen houden. Maar meer zou er niet inzitten.
De mooiste partij werd mijns inziens gespeeld door onze vaste invaller Eelco. In een spel met dames, torens en een licht stuk wist hij, mede dankzij initiatiefloos spel van zijn tegenstander maar nog meer door fijnzinnig manoeuvreren elke zet een stukje dichter bij de vijandelijke koning te komen. Door een mooie zet (Pe3+) werd een kwaliteit gewonnen. Eelco bleef een drukstelling houden met de toren op de tweede rij. En toen de dame op e3 verscheen kon f2 niet meer gedekt worden, had de tegenstander ook geen eeuwig schaak en gaf hij op.
De kansen van Lucas schatten we redelijk positief in. Lucas barstte niet echt van zelfvertrouwen (hij wilde het liefst aan bord negen aantreden). Maar hij was redelijk uit de opening gekomen en had weliswaar ergens een pionnetje moeten geven maar er leken voldoende compensatiemogelijkheden in de stelling te zitten. Er ontstond een laat middenspel met Dame en toren waarbij Lucas een loper en Jan een paard had. Lucas wist nog een mooie truc in de stelling te brengen door een kwaliteit te offeren. Jan zag het en gaf de kwaliteit snel terug. Ik dacht te zien dat een andere volgorde wel winnend was. Maar ja. Na die ruilen moesten de dames het doen. Toen Lucas nog een pionnetje verloor en zijn tegenstander drie verbonden vrijpionnen had gekregen hield Lucas het voor gezien.
En dan Kir. Er stond een stelling op het bord waarin beiden vier pionnen hadden, een toren en Kir een loper en Dirk een paard. Maar Kir had een dubbelpion en Dirk een vrijpion. Een plusje was dat hij de witte koning gevangen hield op de achterste rij. En dan gaat Kir spelen. De torens werden geruild. De dubbelpion opgelost en er bleven aan beide zijden twee pionnen over. We hadden de remise al geteld. Tot opeens, nadat we bij andere borden poolshoogte waren nemen er zomaar een paard van het bord verdwenen was. Het witte paard was weg! Zonder enige aanleiding. Van de rand gevallen? Hij moest wel gestolen zijn. Het uitvluggeren ging razendsnel. Een gelukkig punt.
'Last man standing' was Naseeh aan het eerste bord tegen een sterke tegenstander. Hij opende met d4. Hij heeft dagen geoefend en gestudeerd op de opening. Komt zelfs niet meer op de club louter om te werken aan zijn openingsrepertoire. Zet alles opzij voor het kampioenschap. Als voormalig Palestijns vertegenwoordiger op verschillende Olympiades is het zijn eer te na om te verliezen. Die ELO-rating moet omhoog, vindt hijzelf. Maar ondanks de goede preparatie confronteerde zijn tegenstander hem met wat lastige problemen. In een gecompliceerde stelling won hij een kwaliteit. Maar de prijs was hoog: drie pionnen. Zijn tegenstander had ook nog een ijzersterk loperpaar. We hadden niet meer gerekend op een remise. Dat zou zeker verloren gaan. Na wat geruil bleef er een stelling over met 4 tegen 1 pion en het loperpaar tegen loper en toren. En toen geschiedde het kleine wonder van Naseeh. Omringd door talloze omstanders die deze laatste partij volgden zette Naseeh met uitgerekend die ene randpion, die de hele partij slecht was en onontwikkeld, een stap voorwaarts. Daardoor implodeerde de stelling van zijn tegenstander, de toren at twee pionnen op en er bleef een remisestelling over. Een prima resultaat. En nu nog even kampioen worden.
1. Danny Stoop – Naseeh Zyadah ½-½
2. Jan Meringa – Eelco Kummer 0-1
3. Gerard van der Graaf – Marius Jaspers 0-1
4. Dirk Slikker – Kir Teo 0-1
5. Erik Jostmeijer – Paul Tuyp ½-½
6. Jan Barteling – Bas Kamps 1-0
7. Ron Möllenkamp – Marco Boekhout 0-1
8. Jan van Dam – Lucas Mulder 1-0
en daarnaast fantastische verslagen.