HWP Haarlem

Over gevoelens gesproken ….

Vooraf hadden we nagedacht over de vraag wat we moesten doen om geen kampioen te worden. We waren tot de conclusie gekomen dat we dan de scheidsrechter van de tegenpartij moesten molesteren en vervolgens het clubhuis van het Witte Paard te Zaandijk in de fik te steken. Dan zouden we voor het leven lang geroyeerd worden en konden we de titel op ons buik schrijven. Maar de kans dat we de nodige anderhalve punt niet zouden pakken leek ons toch wel heel erg onwaarschijnlijk.
Onze leider Bas Kamp kwam echter met het bericht dat Santpoort een protest had ingediend en we dan misschien wel 3,5 punt nodig hadden. Maar dat het dan toch wel veiliger was om 4 punten te halen, maar nog beter was het om natuurlijk 4,5 punten te halen. U herkent waarschijnlijk dit soort peptalk van coaches. Ze willen altijd het uiterste uit je halen en zuigen daarmee alle hoopvolle verwachtingen in één keer weg.
Dit keer geen diepgaande analyse van mijn partij (Rybka 4.0 is verantwoordelijk voor het diepgaande en ik bedien slechts de toetsen), maar laat ik het nu eens over gevoelens hebben.
Als ik in de pauze met mijn grotendeels mannelijke collega’s zit en de gesprekken gaan over Ipad 2 en Iphone 5 en andere gadgets, laat ik wel eens de woorden vallen. “Late we het eens over gevoelens hebben”. Dan kijken mijn mannelijke collega’s mij meewarig aan en ik hoor ze denken “Waar lult die nou over?” Maar de weinige vrouwelijk collega’s kijken me verbaasd en denken “He, wat zullen we nou krijgen? Een man die over zijn gevoelens wil praten“ .
Mijn tegenstander speelde e4 en ik kwam in een van de weinige stellingen die ik redelijk beheers, namelijk de Najdorf. Slapjes zette wit de opening op en ik had al snel gelijk spel en kon zelfs een pion winnen, maar omdat mijn tegenstander dan misschien enige tegenkansen zou krijgen en ik wist dat 4-4 genoeg zou zijn, liet ik die pion maar zitten en hoopte op een gunstig eindspel. De borden rechts van mij stonden er redelijk tot goed bij, vooral Marius en Naseeh.
Ik stevende af op een remise eindspel. Marco fluisterde in mijn oor dat ik wel remise mocht aanbieden omdat we al 4 punten hadden. Maar ik zat ruim in mijn tijd en de stelling verliezen was haast onmogelijk, dus speelde ik relaxed door. Uiteindelijk werd het toch remise. Tot mijn grote verbazing verloren de borden 2 en 3 waarvan ik dacht dat onze jongens de tegenstanders langzaam aan het verpulveren waren. Marius was volgens mij al geruime tijd bezig om zijn tegenstander te wurgen, dus de plotselinge ommezwaai kon ik niet begrijpen. Later tijdens de terugrit begreep ik dat deze expert op het gebied van Chinese naaktkatten, waarschijnlijk was aangeslagen omdat hij op een blogbal (een soort alternatieve boekenbal) op de twaalfde plaats was geëindigd en onze webmaster Bart Gijswijt er met de eerste prijs snel vandoor was gegaan, hierbij Pownews ontlopend. En Marius (niet meer zo snel ter been) hadden ze in de kraag weten te vatten en was meedogenloos aan een diepte interview onderworpen en dat heeft wellicht zijn sporen nagelaten met alle gevolgen van dien voor HWP 4. Een andere verklaring kan ik niet bedenken, voor onze bijna topscorer van het seizoen.
Dus dat halfje van mij gaf een goed gevoel, hiermee werd de overwinning en het kampioenschap veilig gesteld.
Het was een leuk externe schaakcompetitie met een hecht team. Mijn dank gaat uit naar de onze teamleider Bas Kamp die ons ruimschoots informeerde met allerlei tips en e-mails omtrent vertrektijden en voorinformatie over de tegenstanders. Niet dat die voorinformatie veel heeft geholpen maar het gaat om het stukje aandacht. Het gevoel erbij te horen …

Mede kampioen Kir