HWP Haarlem

Kennemer Combinatie VII - HWP Haarlem V   3½ - 4½
In onze tweede wedstrijd bleven we dicht bij huis. Aan de rand van de Bloemendaalse dorpskern, in het (bij schakers) bekende verzorgingscentrum, mochten we aanschuiven tegen het zevende van de Kennemer Combinatie. Wederom viel het me op hoe stil het daar op zo’n schaakavond is. Buiten de 8 competitieborden werd er op vier andere borden geschaakt en dat was het dan wel zo’n beetje. Maar de ontvangst was uitermate vriendelijk, dat mag ook gezegd worden.

De blamage van de eerste ronde bleek inderdaad een goed voorteken. Op papier waren wij, gemiddeld genomen, iets sterker en dat kwam uiteindelijk mooi in de uitslag tot uitdrukking. Omdat ik zelf ook zat te schaken kan ik wederom weinig over de andere partijen vertellen. Het verslag zal zich daarom ook nu weer beperken tot enkele terloopse indrukken.

Bij Herman was het klaarblijkelijk niet goed gegaan, want hij legde al in een vroeg stadium zijn koning om. Toen was echter al duidelijk dat Robert ging winnen aangezien zijn tegenstander al in het begin van de partij een stuk in de aanbieding had gedaan. Er was dus geen reden voor paniek. Van Bart z’n partij heb ik niets gezien, maar het werd door anderen beschreven als een landerige remise. Ik was als volgende klaar. Zoals vaker speelde ik de ‘Fort Knox variant’ van het Frans, een bloedeloos, saai systeem waarbij ‘landerige remises’ aan de orde van de dag zijn. Echter, voor het spelen van een saaie partij moet de tegenstander meewerken en die had daar dit keer geen zin in. Zo werd het nog een leuke pot, met aanvallen op twee flanken. In het gelijke eindspel dat resulteerde greep de KC’er echter mis, zodat HWP een puntje kon bijschrijven. Robert was inmiddels ook klaar, zodat we samen zagen hoe Hans en zijn tegenstander remise overeenkwamen in een stelling die er verdacht veel uitzag als remise. Volgens onze eindspelkenner Robert stond Hans in de eindstelling wat minder, maar de nuances van zijn analyse ontgingen zowel Hans als mij.

Niet lang daarna was ook René klaar. Het enige wat ik van die partij gezien heb is dat René zijn tegenstander volkomen overspeelde en aan het eind zelfs mat mocht zetten. Voor een passant zoals ik zag het er allemaal zeer indrukwekkend uit. Met nog twee partijen te gaan stonden we 4-2 voor. Patrick stond verloren, maar Yorick stond prima. De winst leek dus in de tas, maar dan mag er natuurlijk niets mis gaan. Patrick was eerder in de partij een stuk achter gekomen, maar ploeterde nog lang heldhaftig door. Dit sorteerde helaas geen effect. Daarmee waren alle ogen gericht op Yorick. U kent dat wel: de laatste partij van de avond, het eindresultaat hangt er vanaf, iedereen staat er omheen, tijdnood begint een rol te spelen, zenuwen gieren door de keel en het enige wat je als teamleider kan doen is nagelbijten en schietgebedjes prevelen. Yorick wist, na een fraaie partij, de winstvoortzetting niet te vinden, maar hij bleef wel rustig zodat de remise nooit in gevaar kwam. Hoera, twee punten in de tas!