HWP 5 kan men tot op heden niet echt een team noemen. In de eerste drie ronden hadden we elke keer twee invallers nodig, bleven maar weinig mensen om de laatste partijen te bekijken (laat staan om te helpen de borden op te ruimen) en werden er geen verslagen geschreven. Tsja, als teamleider die van nature geen gangmaker is zinkt de moed je dan wel eens in de schoenen. Externe competitie behoort toch gewoon leuk en gezellig te zijn?
Afgelopen vrijdag speelde we onze vierde wedstrijd in Zandvoort tegen het tweede team van het plaatselijke schaakgenootschap en dat leek aanvankelijk een nieuw dieptepunt te gaan worden. Maar liefst vier teamleden moesten afzeggen, waaronder onze eerste twee bordspelers, en het viel voorwaar niet mee om even zoveel invallers te regelen. Uiteindelijk prijsde ik mij gelukkig dat drie spelers van het zesde mee wilde doen, aangevuld door de jeugdige en enthusiaste Sjoerd. Dat is natuurlijk de grote kracht van HWP, het moet raar lopen willen er geen invallers voorhanden zijn.
Voor SC Zandvoort was het een bijzondere avond want, zoals wedstrijdleider Olaf ons vertelde, het was de eerste keer dat er met twee teams tegelijk thuis werd gespeeld. Als je dit combineert met het feit dat de dag erna in het Denksportcentrum een kleine 90 schaakpartijen werden gespeeld (naast ook nog eens 20 dampartijen), dat HWP inmiddels meer dan 100 senior leden heeft en dat het Corus, excuus Tata Steel, schaaktoernooi er weer aankomt en je krijgt zowaar het idee dat schaken weer in de lift zit.
Het verslag van de wedstrijd. Ik was als eerste klaar. Mijn tegenstander ruilde op de verkeerde manier en kwam in een uiterst onprettige stelling terecht. Daarna speelde het vanzelf, zo heel af en toe kan schaken ook makkelijk zijn.
Enige tijd later had Chris ook gewonnen. Hij veroverde in het middenspel een stuk, waarna het een gelopen race was. Niet veel later kwam Stephan remise overeen, zijn derde alweer dit seizoen, waarmee hij zijn ongeslagen status behoudt.
Aan de andere borden waren de stellingen van de HWP’rs moeilijk, onduidelijk of pot-remise. De enige uitzondering daarop was Sjoerd, die stond riant. Sjoerd beleefde een zwarte avond. Hij kreeg twee keer remise aangeboden, maar sloeg ze allebei af. Dat kan ik mij aanrekenen, want ik was vergeten hem te vertellen dat elk remiseaanbod aan de teamleider voorgelegd moet worden. Door een onnauwkeurigheid gaf Sjoerd al zijn voordeel weg en kwam hij in een eindspel dat volkomen remise was. Daar kan een jeugdige speler natuurlijk geen genoegen mee nemen, het schaakhart zit bij Sjoerd op de juiste plaats. Maar het was wel uitermate onverstandig! Hij probeerde nog wat en stond prompt verloren. Wat kan schaken toch wreed zijn! Naast medelijden voor Sjoerd betekende dit natuurlijk ook een fikse tegenvaller voor het team.
Lex kwam in een eindspel dat moeilijk was en deed het niet goed. Langzaam, maar zeker, werd hij van het bord geschoven. Daarmee was de stand gelijk. Patrick stond erg lastig en een winst op de twee andere borden leek er niet in te zitten. Frits speelde een bijzonder saaie partij en daar mogen we toch wel even bij stil staan. Een oerdegelijke remise, ik wist niet dat hij het in zich had. Patrick had een moment van complete schaakblindheid en liet zijn Dame instaan. Hij kon direct naast Sjoerd gaan zitten uithuilen.
Daarmee lag alle druk bij Ger, onze invaller tegen wil en dank. Zwaar uit vorm zou hij zijn, geen greintje zelfvertrouwen. Toen ik hem belde met de vraag of hij mee wilde doen was zijn antwoord: “tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik kan”. Diezelfde Ger speelde die avond onder grote druk een puike partij! Ik vroeg hem naderhand om de partij aan mij op te sturen om zodoende U allen mee te kunnen laten genieten, maar hij was niet meer in staat zijn handschrift te ontcijferen. Ik heb zijn notatiebiljet gezien en heb daar alle begrip voor, het had iets weg van de Dode zee rollen. Bij gebrek aan feiten sta ik mijzelf enige literaire vrijheden toe. In een complex middenspel, vol onderhuidse spanningen, verraste Ger vriend en vijand met een weergaloos stukoffer. De tegenstander schrok hier zichtbaar van en deed een aantal mindere zetten. Dit was voor Ger genoeg om het punt onvervaard naar zich toe te trekken, onderwijl de toeschouwers laten genieten van een subtiele eindspeltechniek.
Het gelijke spel werd als een overwinning gevierd. Natuurlijk had er meer in gezeten, maar al met al toch een redelijke uitslag. Naderhand werd er zowaar ook nog gezellig nagepraat, het was tenslotte vrijdagavond. Het vijfde heeft nu 6 punten en heeft het allemaal nog in eigen hand. Meer kan je je niet wensen. Daarnaast hebben Stephan en Lex beloofd de twee volgende verslagen te schrijven. Ik zie er nu al naar uit.
