HWP Haarlem

HWP Haarlem V – Santpoort IV 4-4
Menig schaker herkent het schrikbeeld plaats te moeten nemen tegenover een kleuter. Veel eer valt er niet te behalen: als je wint, beschouwt iedereen dat als een volstrekt logische uitslag. Maar als je verliest, ben je het mikpunt van hoon en spot. Voortdurend voel je de oogwisselingen en onuitgesproken schimpscheuten van de omstanders op je inwerken. Afgelopen dinsdag nam HWP 5 het op tegen Santpoort 4, een team bestaande uit 6 (!) jeugdspelers. Er stond veel op het spel: HWP 5 was bij een gelijkspel verzekerd van promotie, terwijl Santpoort 4 nog vocht tegen degradatie.

Aan bord 1 speelde Herman Leijte tegen een heel klein manneke. Het mannetje kon net over de rand van bord kijken en werd aanvankelijk flink overklast. Maar dat is nou net het verraderlijke: onderschatting ligt constant letterlijk en figuurlijk op de loer. Hoe het ook zij, het manneke ontglipte en wist uiteindelijk de partij naar zich toe te trekken. Eén – nul voor de kleuters. Voor Herman blijkbaar reden genoeg om in gestrekte draf het pand te verlaten.

Op bord vier speelde Yorick Tromp tegen een jonge dame. Waarschijnlijk omdat vrouwen toch een redelijke uitzondering vormen op de gemiddelde schaakclub geldt voor een vrouwelijke opponent in zekere zin hetzelfde als voor een jeugdspeler: je kunt er eigenlijk niet van winnen. De (jonge) dame weet zich op voorhand verzekerd van de sympathie van de spelers en het publiek. En zo sta je zonder dat er een zet is gedaan al flink op achterstand.  Zo ongeveer verging het ook Yorick. In een mooie stelling maakte hij vanuit het niets een blunder, waardoor ook hij de stukken in de doos kon doen. Twee – nul voor de kleuters. Ook Yorick hebben we daarna niet meer gezien.

Aan bord zes speelde Stephan een typische Blaaspartij: veel (optisch) overwicht vanuit de opening dat in het middenspel dan net niet het winnende vervolg krijgt. Hoewel de jeugdige tegenstander een remiseaanbod aanvankelijk nog naast zich neerlegde, was een gelijkspel uiteindelijk de uitkomst.

Winst op bord zeven van ondergetekende en een reeds getelde winst op bord vijf van Sylvain de Ruiter zou de stand gelijktrekken. Maar de listige tegenstander van Sylvain manoeuvreerde zich knap in een patweb. Met een dolle toren ontnam hij Sylvain de illusie op winst die zich diende te schikken in remise. Overigens wel een hilarisch gezicht: de (flink uit de kluiten gewassen) kleuter vierde het halve punt alsof hij had gewonnen, terwijl Sylvain beduusd toegaf dat het “erg mooi” was.

Sylvain speelde met zwart e3??? waarna Tg8+ volgde...

Mooi of niet. Met remise-achtige stellingen op bord twee en drie, hing nu alles af van bord acht. De invallers Bart de Valk en Chris Rensink haalden inderdaad beiden een belangrijk half punt. Chris mompelde na afloop nog iets als “..kanniettegenkleinemannetjesspelen..”
Antonis Adamidis haalde op bord acht  het o zo belangrijke laatste punt binnen. De oogst van een langzaam en degelijk opgebouwd voordeel. Well done Antonis!

Enfin, het vijfde is kampioen. Geen feestgebruis. Een drankje na afloop en dat was het dan wel. Het is al meer gezegd: het vijfde is geen team. Hoe illustratief is dat beeld als zelfs de verrichtingen van je teamgenoten niet worden afgewacht tijdens een kampioenswedstrijd?

Blijkbaar weegt de zelfhaat na een verloren partij tegen een veelbelovende jeugdspeler zwaarder dan uiting te geven aan de wens om kampioen te worden.
Toch een bijzondere sport - dat schaken.