Het vijfde is een team dat nog niet echt op elkaar ingespeeld is. Een allegaartje van spelers uit het vierde, vijfde en zesde van vorig jaar. Na twee wedstrijden staat het vijfde nog op nul punten in de NHSB tweede klasse D. Het degradatiespook begint zich te roeren. Zoals te doen gebruikelijk in dit soort situaties begint de positie van de teamleider reeds te wankelen. Echter, ik kan u verzekeren dat er van enige onrust nog geen sprake is. We hebben wat tegenslag, maar kwaliteit komt uiteindelijk altijd boven drijven.
Afgelopen dinsdag speelde we thuis tegen het op papier sterkste team van onze poule. De eerste bordspeler zou, qua rating, niet misstaan in ons eerste team en dan zitten er nog wel aantal spelers die makkelijk een klasse hoger kunnen spelen. Ondanks het ratingverschil hadden wij goede hoop. Tenslotte krijg je in elke partij kansen, dus als we die nou maar zouden grijpen....... Het liep helaas wat anders. Ikzelf was als een van de laatste klaar dus ik heb bijzonder weinig meegekregen van de andere partijen.
De avond begon nog goed. Invaller Robert was vrij snel klaar tegen z’n jonge tegenstander. Daarna was de koek echter op. Aan de eerste drie borden hadden de HWP’ers niet zo veel in de melk te brokkelen en die partijen gingen dan ook allemaal verloren. Echter, René stond gewonnen, Antonis en ikzelf stonden prima en Patrick stond lastig. Anders gezegd, er was nog van alles mogelijk.
In tijdnood ging het echter mis. René overzag een mat in drie (waarmee hij de partij had kunnen beslissen), greep verkeerd en ging toen zelf mat. Ikzelf wist geen gebruik te maken van een tegenstander die in extreme tijdnood verkeerde en werd er toen na de tijdcontrole netjes afgeschoven. Met de twee wedstrijdpunten veilig besloot de tegenstander van Patrick remise te accepteren ondanks het feit dat hij nog steeds voordeel had. Aan het eind van de avond zat alleen Antonis nog te schaken. Het ging alleen nog om de eer en de ratingpunten. In een complexe stelling, die volgens mij in evenwicht was, besloten beide kemphanen door te gaan tot het bittere einde. In grote wederzijdse tijdnood werd de partij uitgevluggerd. Met schaken had het toen allemaal weinig meer van doen. Uiteindelijk moest ook Antonis zijn koning omleggen.
Een zware nederlaag. We hebben een paar weken om onze wonden te likken en dan zal het toch echt beter moeten. De teamleider gaat zich nog beraden over de te volgen aanpak. Wordt vervolgd...
