Er is geen ontkomen meer aan, de kredietcrisis is overal. Alle CPB-scenario’s laten zien dat het vijfde dit seizoen tegen degradatie moet vechten. Volgens onze grote roerganger Jan Peter is in deze tijden tegen de wind in fietsen niet meer genoeg en zal iedereen zijn schouders eronder moeten zetten om zijn steentje bij te dragen. Met deze gedachte werd afgelopen dinsdag afgereisd naar Hillegom. Volgens de rekenmeesters zou een punt tegen directe concurrent De Uil genoeg zijn voor lijfsbehoud. Het uitgetekende wedstrijdplan van meester-tacticus De Ruijter liet zien dat “de bal in de ploeg houden” de beste manier was om het benodigde punt binnen te slepen.
Ondanks dit bijna feilloze plan begon de avond in mineur. Eerste bordspeler Herman Leijte kwam moeizaam uit de opening. Nadat zijn tegenstander bleef volharden in damezetten, zag Herman zijn stelling zienderogend opknappen. Een te vroege rokkade betekende echter stukverlies en een plotseling einde van de partij. De stemming op de beurs sloeg niettemin al snel weer om na een eenvoudige, doch fraaie, zege van Yorick Tromp. De tien minuten te laat gearriveerde Antonio Adamidis kwam al snel in een riante stelling terecht. Na een uurtje Grieks-Romeins worstelen drukte Antonio via een fraaie combinatie zijn tegenstander met twee schouders op de mat.
Ondanks de 2-1 voorsprong zag het er op de andere borden niet naar uit dat het benodigde punt eenvoudig zou worden binnengehaald. De auteur van dit stukje was richting het einde van de avond de volgende die een uitslag op de borden bracht. In een ongeveer gelijkwaardige stelling maakte ik een taxatiefout door met de koning in een penning te gaan staan om een aanval op poten te zetten. Deze aanval kwam echter nooit los, en in tijdnoodfase was het vervolgens einde oefening.
Met deze stand leek een kwaliteitsinjectie van Wouter Bos in de balans van het vijfde noodzakelijk om lijfsbehoud te bewerkstelligen. Dit was adjunct-teamleider Yorick natuurlijk ook niet ontgaan. Toen Sylvain remise aangeboden kreeg, mompelde Adje Interim dat “het toch wel spannend was”. Sylvain had aan een half woord genoeg en verzilverde uiteindelijk zijn betere stelling. Invaller Eelco Kummer speelde lange tijd een gelijkwaardige partij, maar verloor richting het einde toe een pion. Ondanks dat zijn tegenstander het zichzelf nog moeilijk maakte, was dit er teveel aan.
Marco Boekhout en invaller Bart de Valk keken gedurende een behoorlijk deel van de avond tegen een moeizame stelling aan. Marco maakte een foutje in de opening, dat hem optisch lang parten bleef spelen. Marco liet zich echter van zijn positioneel sterkste kant zien, pakte de één na de andere open lijn voor toren en loper en leek de overwinning zelfs nog binnen slepen. De klok was echter onverbiddelijk. Met nog één minuut op de klok voor Marco werd daarom tot remise overeengekomen. Bart kwam in het begin redelijk riant te staan, maar gedurende het middenspel leek de druk van zijn tegenstander hem te veel te worden. Op fraaie wijze sleepte hij uiteindelijk toch nog een remise uit het vuur.
Met deze twee remises werd het uiteindelijk toch nog 4-4 en kon het benodigde punt richting Haarlem worden meegenomen. Een moeizaam seizoen kan daarmee toch met klassebehoud worden afgesloten.
