Uitgaande van het ‘worst case’ scenario had ik berekend dat we in ieder geval 3 bordpunten moesten halen om zeker te zijn van lijfsbehoud. In dat geval had er een situatie kunnen ontstaan waarbij wij zowel een gelijk aantal wedstrijdpunten als bordpunten zouden hebben als KC 8 en dat een van beide teams zou moeten degraderen. In zo’n geval wordt dan gekeken naar het onderling resultaat. Omdat dit 4-4 was wordt er vervolgens gekeken naar het onderlinge resultaat van de eerste 7 borden. Aangezien Antonis toendertijd aan het laatste bord had verloren, zouden wij op grond van die laatste regel aan degradatie zijn ontsnapt. Dat leek me eigenlijk wel een mooie situatie. Ik begon eigenlijk al te hopen op een 3-5 nederlaag (en een spectaculaire overwinning van Hoofddorp) om zodoende in mijn verslag een ode aan de briljante verliespartij van Antonis te kunnen opnemen. Helaas, zover kwam het niet. Het vijfde was op volle sterkte en, naar later bleek, goed in vorm. Herman kwam al snel vragen of hij een remise-aanbod mocht aannemen met daarbij het commentaar “ik sta een pion achter”. Makkelijke keuze, nog 2½ punt te gaan. Daarna was het een tijdje rustig, tot dat Yorick opeens gewonnen had. Afgaand op lichaamstaal vermoed ik dat zijn tegenstander zo maar opeens een grove blunder had begaan. Inmiddels stond ik riant een stuk tegen 1 pion voor, dus dat moest ook wel gaan lukken. Dat klopte al snel, zodat we nog maar een half puntje nodig hadden. René verloor, maar Patrick kwam remise overeen zodat het vijfde in veilige haven was. Nog drie partijen te gaan en stiekem hopen op 3 nederlagen. Bij Antonis en Luuk zag dat er goed uit, beide waren in duidelijk mindere stellingen verzeild geraakt. Nadeel was alleen dat ze beide een flinke voorsprong op de klok hadden. Bij Marco was de situatie enigszins penibel: hij had een riante stelling. Marco had helaas geen boodschap aan mijn literaire aspiraties en schoof zijn tegenstander vakkundig van het bord. Daarna wonnen Luuk en Antonis ook nog als gevolg van grote tijdnood bij hun tegenstanders. In het geval van bord 8 hadden beide kemphanen niet eens door dat de Assendelftenaar door zijn klok was gegaan, wat doet denken aan een partij van Peter Zoetemeijer voor het zesde (prachtig beschreven in een verslag van Robert Eksteen). Een ruim gewonnen wedstrijd dus en, na achteraf bleek, om des keizer’s baard. Wat een deceptie, we zijn gewoon een saaie middenmoter. We zijn in de bovenste helft geëindigd, met 7 punten, en staan zelfs gedeeld tweede op bordpunten. En wij maar denken dat we een seizoen lang degradatieschaak aan het spelen waren. Toch blijft het gevoel bestaan dat we niet echt een goed seizoen hebben gedraaid. We hebben een aantal keer met meer geluk dan wijsheid, en flink geholpen door invallers, een punt weggekaapt. Eigenlijk heeft niemand een prestatie van formaat neergezet. Het feit dat ikzelf dit seizoen met 4 punten topscorer ben geworden zegt eigenlijk al genoeg. Volgend jaar moet het dus beter kunnen. Of we volgend jaar weer tweede klasse spelen hangt overigens nog af van het vierde, die moeten er komende vrijdag nog even voor zorgen dat ze niet degraderen. Hup vierde hup!
HWP 5 6 - 2 Assendelft
Herman Leyte ½-½ Rudi Nieuwenhuijzen
René Schulenberg 0-1 Roel Spier
Patrick vd Oord ½-½ Kees Lute
Marco Boekhout 1-0 G.J. Teer
Sylvain de Ruijter 1-0 Jan Kat
Yorick Tromp 1-0 A. Lansbergen
Luuk van den Broek 1-0 R. Brinkman
Antonis Adamides 1-0 Hans Kuijper
Toch gedegradeerd, want het vierde gaat er af tegen De Pion (5½-2½) en degradeert dus, waardoor vijf vier wordt en vier vijf en vijf dus alsnog degradeert!.
Enige hoop voor vijf is nog dat zes alsnog promoveert, maar die moet daarvoor met 8-0 van Castricum 3 winnen. Als dat gebeurt wordt zes vijf en is dus vier alsnog zes geworden (of zo).
Dat wordt weer een zware taak voor de commissie die de opstellingen voor volgend jaar vaststelt.
Gelukkig heb ik mij tijdig uit deze commissie teruggetrokken :-)