Het Paard van Ree 1 - HWP 6: 4-4
Wat een treurnis en wat heb ik slecht geslapen. Krijg je als invaller bij het zesde zo maar een glansrol toebedeeld en maak je er een regelrechte puinhoop van. Dat ging zo. Bij de stand 3-4 in ons voordeel was ik met de laatste partij bezig in een overweldigende stelling en met meer bedenktijd dan mijn tegenstander. Teamleider Peter Zoetemeijer die zich zo intensief op de eerste competitiewedstrijd had voorbereid dat hij daardoor nog maar net op tijd in Wijk aan Zee was gearriveerd, meldde mij dat een remise voldoende was voor de teamoverwinning. En ja hoor, eerst sloeg ik een remiseaanbod af, vervolgens raakte ik de weg kwijt, kwam in tijdnood en ging uiteindelijk in blinde paniek door mijn vlag. De verbijstering bij mijn teamgenoten maakte het allemaal nog erger.