HWP Haarlem

ZSC Saende IV - HWP Haarlem VI 4-4
In het land van Albert Heijn wachtte de tweede wedstrijd voor het zesde. Met knappe supermarktmanager Charles Hensen en Wuppie Levasier als invallers, werd aangetreden tegen de lokale trots, die gemiddeld 150 ratingpunten meer in het vat had zitten. Toen de teamleider van ZSC Saende 4 ook nog eens aankondigde snode plannen te hebben om revanche te halen voor de nederlaag van hun eerste tegen ons eerste, leek een zware koopavond in het verschiet te liggen.

Toch begon de avond prachtig. Peter Zoetemeijer maakte in de opening rundergehakt van zijn tegenstander, verzamelde vervolgens pionnen alsof het voetbalplaatjes waren en het eerste punt kon op de spaarkaart geplakt worden. Stephan Blaas leek op bord twee weggedrukt te worden, maar was eigenlijk een prachtige koningsaanval aan het opbouwen. Het geofferde paard werd snel weer teruggehaald, maar de angel verdween langzamerhand ook uit de aanval. Na het afruilen van de meeste stukken werd tot remise overeengekomen.

De auteur van dit stukje kwam in een bekende opening terecht waar hij een kwaliteit kreeg ten koste van een behoorlijke stukkenactiviteit van de tegenstander. Die tegenstander maakte in de opening wel een klein foutje waardoor zijn koning op d6 flink op de tocht stond. Na de nodige complicaties, waarbij ongetekende het zich nodeloos moeilijk maakte, bleek dat desastreus te zijn, aangezien de koning centraal op het bord mat gezet werd. Met 2,5 punt op de eerste drie borden leek een stunt van de lokale buurtsuper mogelijk te zijn. Zeker gezien de stand op de andere borden.

Helaas verloren Ton Deutekom en Frits Bakkes snel daarna hun partijen, waardoor de stand weer gelijk getrokken werd. Ton speelde een mooie partij, maar zag de houdbaarheidsdatum van de klok snel dichterbij komen. Met nog twee zetten voor de tijdscontrole te gaan, bleek de klok onverbiddelijk te zijn. Frits Bakkes was traditioneel al snel een supermarktoorlog op het bord begonnen, kwam prima te staan, maar overzag richting het einde een counter van de tegenstander. Charles Hensen stond lange tijd een pion voor, maar kon deze in een toreneindspel niet omzetten in een zege. Met een 3-3 stand kwam het dus aan op Ger Dekker en Pieter Levasier.

Op beide borden leek de remise nabij. De tegenstanders hadden weliswaar beide een minimale plus, maar dat leek niet genoeg om in winst om te zetten. Zeker gezien de enorme tijdnood waarin beide tegenstanders zich bevonden. Ger had de hele avond al moeizaam gestaan, keek tegen een vrijpion aan, maar zijn tegenstander dacht in de beperkt overgebleven tijd alleen met eeuwig schaak een halfje wit in het boodschappenkarretje te kunnen stoppen. Ger verliet met zijn koning de vrijpion om uit het eeuwig schaak te stappen, maar daarmee was de weg vrij voor de tegenstander om toch nog te winnen.

Pieter speelde eigenlijk een halve thuiswedstrijd, aangezien zijn jongere zus al honderd jaar op luttele afstand van de speelzaal woont. Op het moment dat Ger verloor had Pieter een gelijke stelling met een stuk of vijf pionnen aan beide kanten, aangevuld met ongelijke lopers, die geen enkele vijandige pion konden aanvallen. Potremise dus, ware het niet dat de tijd van de tegenstander wel heel hard wegtikte. Een remiseaanbod of –claim van de tegenstander bleef echter uit, en toen was de vlag opeens gevallen. Pieter haalde met de bonuskaart in de hand onverhoopt toch nog de overwinning binnen. En daarmee kon het zesde voor de tweede maal een gelijkspel tegen een op papier sterkere tegenstander bijschrijven.