HWP Haarlem VI - Kennemer Combinatie X 4-4
Een club die zijn 10e achttal op pad stuurt, kan toch niet al te sterk zijn. Dat was mijn eerste gedachte toen ik op papier de kracht van onze tegenstander inschatte. Om half 11 's avonds kon de tussenbalans worden opgemaakt: 0-3. Deutekom was weggezet door een tegenstander die als een soort computer bijna elke zet à tempo beantwoordde en daarbij geen fouten maakte. Ondergetekende heeft ook zo zijn steentje bijgedragen in deze tussenstand. Na de opening wist hij zijn stelling met een reeks grafzetten zodanig te verzwakken dat de tegenstander slechts hoefde te wachten op bijna niet te missen kansen. Ook Zoetemeyer werd steeds verder teruggeduwd en kon na ruim 1½ uur spelen de stukken in de doos stoppen.
Een rondje langs de resterende borden deed vermoeden dat we met grote cijfers klop gingen krijgen. Want naast Schulenburg en Blaas leek er geen winst in het vat te zitten. Levasier en Dekker hadden het zwaar. Geerts informeerde bij de wedstrijdleiding of hij moest doorspelen of een remise kon accepteren. Doorspelen dus.
Een tussenbiertje later stond de wedstrijd op scherp.
Schulenberg wist zijn voordeel uit te buiten en dat netjes om te zetten in winst: 1-3. Geerts wist met goed spel de beloning voor het afslaan van het remise-aanbod binnen te halen: 2-3. Maar was het genoeg?
Voor Dekker was al een virtuele nul bijgeschreven, maar te langen leste wist hij zich met een kwaliteit achter, op geweldige wijze naar een remise te schwindelen. Bij Blaas waren de kansen gekeerd: het (optische) overwicht was omgezet in een stelling waarbij voor het ergste mocht worden gevreesd. Maar zijn tegenstander maakte in tijdnood een ernstige fout. Hij verloor in een gewonnen eindspel een pion en had gezien zijn tijdachterstand nu alle reden om ongerust te mogen zijn. Ware het niet dat Blaas instemde met remise (hij bleek een vriend te zijn en Blaas vond het niet chic om hem in een remisestelling door zijn vlag te jagen). Tja.
Het stond nu 3-4 met nog één partij te gaan. Gelukkig voor Blaas waren de kansen voor Levasier ten goede gekeerd anders hadden we hem die edelmoedigheid nog lang moeten nadragen. De tegenstander van Levasier wikkelde verkeerd af en kwam per zet slechter te staan en verloor uiteindelijk de partij.
De benauwde puntendeling voelde als een overwinning en werd met sterke verhalen aan de bar gevierd. Waar marginale schakers groot in zijn...
Als bestuur overweeg je pas royement als er sprake is van ernstig grensoverschrijdend gedrag. Valt 'edelmoedigheid' bij HWP daar nu ook onder? Of heiligt het doel, het opstuwen van HWP in de vaart der volkeren nu opeens alle middelen, zoals een tegenstander in de derde klasse met nog 20 seconden op de klok, kost wat kost in remisestelling door de vlag jagen.
Beste Paul ik begrijp dat je jouw opmering als understatement bedoeld. Maar zomaar op de voorhand zeggen, zonder dat je de eindstelling gezien hebt, dat ik 'een overwinning' van het zesde verkwanseld heb, vind ik niet erg grootmoedig, zelfs wat kleinmoedig en op zijn minst gezegd nogal voorbarig. Tegen Frank Sala, die overigens mijn vriend niet is, maar een kennis, stond ik na aanvankelijk veel voordeel gehad te hebben in een toreneinspel twee pionnen achter.
Met scherp spel slaagde ik erin om beide pionnen terug te veroveren.
Bovenstaand prozaïst spreekt van een blunder van mijn tegenstander, maar uit de analyse achteraf bleek dat er vanwege mijn gunstige positie van mijn koning er in ieder geval 1 pion verloren zou gaan. Sala en clubgenoten konden niet aantonen dat dit toreneindspel zo 1, 2, 3 gewonnen was.
Met nog allebei 1 pion, een toren en een koning dicht bij ieders pion, heb ik nog drie zetten op winst gespeeld. Daarbij had ik nog anderhalve minuut en Frank Sala 20 seconden.
Met het besef dat er er geen andere winstpoging meer inzat en de tegenstander na het vallen van zijn vlag, op grond daarvan, later na afloop remise kon claimen, heb ik zelf mijn tegenstander remise aangeboden. UIt edelmoedigheid, realiteitszin, spelregelkennis of uit matenaaierij? Paul jij mag het zeggen. Bewuste maatenaaierij? Ik denk het niet. Toen ik het remise-aanbod deed, was er geen teamleider in de buurt en achteraf was ik niet op de hoogte van de actuele stand. Uiteraard was er bij het uitvluggeren geen tijd meer om uitvoerig met de teamleider te overleggen.
Had ik toch door moeten spelen?
Bij het eerste tijdens een kampioens- of degradatiewedstrijd kan ik me daar nog iets bij voorstellen. Maar moeten de messen ook geslepen worden bij het zesde? Immers we staan nu, we de sterkste tegenstanders al hebben gehad, al redelijk veilig.
Dus Paul waarom kost wat kost onsportief zijn?
Stephan Blaas
Remedie / de teamleider dient alert aanwezig te zijn.
Ik geloof echter dat er in jou geval heel veel redenen door elkaar hebben gespeeld. De beschuldigingen zijn volgens mij uit balorigheid geuit en ik zou er niet te zwaar aan tillen. Als ze er al geen smileys achter gezet hebben zouden ze dat wel hebben moeten doen.
Toch heeft hij gelijk om zo uitgebreid te reageren en daarmee een serieus dilemma naar voren te brengen: Is het verplicht/geoorloofd/onethisch om in teamwedstrijden in overduidelijke remisestellingen tegenstanders door de vlag te jagen omwille van het teamresultaat?
Ik vind dat iedere speler dat zich voor zichzelf moet kunnen beslissen, zonder inmenging van temleiders, teamgenoten, clubbestuurders of andere toevallige passanten.
Mijn standpunt is dat het door de vlag jagen van tegenstanders in overduidelijke remisestellingen een vorm van spelverruwing is en niet door de beugel kan. Daarmee sluit ik mij aan bij de mening van Stephan.
Als het beleid zou worden dat er in dergelijke situaties “ter meerdere eer en glorie van HWP” doorgespeeld moet worden, dan zou dat voor mij aanleiding zijn mij niet meer ter beschikking te stellen voor het meespelen in teamwedstrijden.
NB: In snelschaak ligt dit anders, maar “serieus” snelschaak is wat mij betreft een contradictio in terminis.