HWP Haarlem

Krommenie 2 – HWP 6: 3½-4½
Peter Zoetemeijer heeft een tom-tom. Zoiets had ik nog nooit gezien! Als niet-automobilist en bovendien een erkende gadget-hater van de oude stempel (telefoons dienen van zwart bakeliet te zijn, en bij voorkeur in de hal aan de muur te hangen!) werd me een volstrekt nieuwe wereld geopenbaard. Een verleidelijke vrouw legde ons uit dat het min drie graden was, en dat we, na gindse rotonde driekwart te hebben doorcirkeld, rechts af moesten slaan waarna we onze bestemming bereikt zouden hebben. Dat was niet zo: we stonden midden op straat, maar dat hinderde niet.

Onderweg naar Krommenie had Peter, in zijn enthousiaste ijver om het ding uit te leggen, een afslag of twee gemist, zodat we een paar hachelijke momenten meemaakten op vluchtstroken, en bijkans verdwaalden in een woud van inhaalstroken, bermen, afslagen en ononderbroken strepen. Een baaierd van onthutste, ja ontredderde mede-automobilisten (of moet ik zeggen: tegen-automobilisten) sliertte vrolijk toeterend achter ons aan, en aldus blunderden we ons een weg naar het beloofde schaakparadijs in het sprankelende Krommenie.

Vroeger, toen ik lid was van een Amsterdamse club, kon je gewoon met de tram naar de uitwedstrijd.

De wedstrijd tegen koploper Krommenie 2 bleek een keihard, (en door saxofoonlessen in een belendend lokaal nogal luidruchtig) en zeer verbeten duel te worden. Om half 11 was er nog geen partij beslist. Hoewel ik het verslag zou maken, heb ik door gebrek aan medewerking van mijn tegenstander, zeer weinig tijd bij de andere borden kunnen doorbrengen. Wat nu volgt zijn dus vluchtige impressies, een paar “horens-zeggen”, en twee of drie boude overdrijvingen.

Na een venijnige Konings-Indiër had Bert Krab het geluk dat zijn tegenstander, een man met het eigenaardigste haar van de NHSB (geheel kaal geschoren, met een forse pluk dunner wordend haar bovenop, hij leek op een wortel!) een en-passantje over het hoofd zag. Dat resulteerde in een vreselijke vrijpion voor Bert, en die weet daar dan wel raad mee.

Debutant Erdni Batyrev had de pech met zijn Pirc tegen de sterkste speler van Krommenie aan te lopen. Langzamerhand kwam hij slechter te staan. In grote tijdnood gaf hij een toren weg. We verwachten niettemin grootse dingen van hem.

Peter Zoetemeijer zat, na een wederzijds “eigenaardig” gespeelde Italiaanse partij, in een verloren eindspel keurig zijn zetten te noteren, na te denken, zorgvuldig te noteren, geconcentreerd en schijnbaar ontspannen te zetten, en, na double-checken, met uiterste precisie te noteren. Dop eraf. Noteren. Dop er weer op.

Wat hem niet was ontgaan, was dat zijn tegenstander nog slechts 6 seconden over had voor de rest van de partij. Wat hem wel ontging, was dat zijn eigen tijd ook spectaculair kromp: van twintig minuten naar tien, naar twee, naar 30 seconden. En hij maar stoicijns blijven noteren. Gelukkig gaf de DGT van zijn tegenstander uiteindelijk 0:00 aan, waarop iemand in de zaal riep: “Scheidsrechter!”. Schaterlachend schudde de verliezer Peter de hand. Deze twee mannen komen niet van onze planeet, als je het mij vraagt…

Zoals gezegd, had ikzelf een lastige avond. Mijn jonge tegenstander speelde verrassend goed, en bracht me op de rand van de nederlaag. Ik weet al dat ik eigenlijk niets snap van Owen’s defence, maar nu begin ik langzamerhand te geloven dat verder iedereen in de derde klasse NHSB die opening beter snapt dan ik. Toen hij echter in mijn tijdnood herhaling van zetten uit de weg ging, kwam er een mooi, van Perlo-achtig eindspel op het bord, dat met een handig schijnoffer van paard en twee pionnen geforceerd won. Opluchting bij uw verslaggever.

Louis Bongenaar kwam na een Siciliaanse opening naar eigen zeggen heel goed te staan (ik vond in het voorbijgaan dat dat wel wat tegenviel, maar hij heeft me verzekerd dat ik me vergis). Helaas verknoeide hij het op het laatst en moest hij opgeven.

Na een half uurtje spelen kwam Willem naar me toe: “Hans Jansen gaat verliezen”. Nou, dat bleek nogal mee te vallen. In een Deens gambiet had wit een loper op f7 geofferd, tamelijk standaard, maar het is een misverstand te denken dat dan de aanval wel vanzelf doorloopt. Hans nam de juiste maatregelen, zette de hakken in het zand, en keepte als een moederleeuw haar puppies (dat is nog eens een mix van metaforen, vrienden, nietwaar?).

Herman van Lienden had na een Engelse opening een vreemde stelling, met allerlei vrijpionnen. Uiteindelijk was het eindspel met 1 of 2 pionnen meer, net niet te winnen.

Gerko Vos, ten slotte, stond de hele partij stevig en volstrekt buiten gevaar. Terecht bood hij remise aan, maar zijn tegenstander moest van zijn wedstrijdleider doorspelen, en vervolgens blunderde Gerko een pion en de partij weg. Heeft hij de “Vloek van Avis” overgenomen?

Al met al een leuke onderbondsavond, waarin alles gebeurde dat zo’n gelegenheid charmant maakt. Een vriendelijke, en gastvrije club, Krommenie. En een buitengewoon goed resultaat, waar we trots op mogen zijn!

Voordat we de terugreis aanvaardden, vroeg Peter zich af hoe we moesten rijden. “Dezelfde weg als heen, maar dan terug”, suggereerde ik heel naief. “Nee”, zei Peter, “dat kan niet: als ik op de tom-tom rijd, let ik helemaal niet op. Ik heb geen idee waar ik ben.”

Tja. En dat had ik eigenlijk al de hele avond wel gedacht.

Krommenie II – HWP VI    3½-4½
1. Emiel Schol - Bert Krab 0-1
2. Peter Alberts - Erdni Batyrev 1-0
3. Ronald Kraakman – Peter Zoetemeijer 0-1
4. Jasper Kraakman – Robert Eksteen 0-1
5. Cees Grootjens - Louis Bongenaar 1-0
6. Leo Zuiver - Hans Jansen 0-1
7. Piet Kerssens - Herman van Lienden ½-½
8. Cees Taken -  Gerko Vos 1-0