HWP Haarlem

Santpoort 3 - HWP Haarlem 6 4½-3½
Het laatste e-mailtje van teamcaptain Willem van het zesde had als werktitel: Strijdend naar het kampioenschap!!!! (uitroeptekens ook voor rekening van Willem). Gestreden is er zeker, maar het kampioenschap is niet echt dichterbij gekomen.
Er heerste van begin af een merkwaardige sfeer in het Polderhuis, het was weer zo’n avond waarop de meest onwaarschijnlijke dingen mogelijk zouden blijken te zijn.

Na een moderne uitvoering van de aloude stoelendans (er vond die avond nog een externe wedstrijd plaats, maar voor sommige deelnemers was het pas na een kwartier duidelijk dat ze niet alleen tegen de verkeerde tegenstander maar zelfs tegen de verkeerde club speelden) zat iedereen op de goede plek en verliep het eerste speeluur zonder bijzonderheden.

Het was de tegenstander van Bert Krab die de lont in het kruitvat stak met de voor mij zeer ongebruikelijke zet Lc1 x vol limonadeglas (naast het bord). Dat dit een zeer doelbewuste actie was bleek wel uit de kreet : “dat doet ie nou elke week” van een enthousiaste ploeggenoot. Berts doortrapte tegenstander maakte vervolgens van de verwarring gebruik door een van de witte pionnen  in z’n broekzak te steken en logischerwijze was daarna Bert de spreekwoordelijke kluts volledig kwijt en verloor nog een pion zonder compensatie. Bert zou Bert niet zijn als hij niet de rug had gekromd om deze one-trick pony alsnog kalm van het bord te schuiven.

(uit de analyse bleek dat de zwartspeler na het omwerpen van het colaglas ook het omkeren van Berts koffiekopje had overwogen)

Op de andere borden was ondertussen niet veel goeds te melden zij het dat mijn tegenstander er een dubieuze speelstijl op nahield, die zich kenmerkte door de hoge snelheid van zijn matige zetten. Verder beperkte hij zich tot kleine pesterijtjes zoals het vergeten van de suiker. Door mijn uitgestelde rokade werd hij verleid tot de opstoot f4. Toen vervolgens 0-0-0 gespeeld werd en ik op mijn beurt h5-h6 kon uitvoeren zag deze Velserbroeker de witte monarch langzaam verdwalen in een onherbergzaam maanlandschap. Stukverlies was het gevolg, maar in plaats van op waardige wijze in z’n nederlaag te berusten meende deze goede man door te moeten spelen tot een stelling die ook voor de ongeoefende schaker niet zonder lasbril te aanschouwen was. Hij gaf uiteindelijk op onder de woorden: “ik zag het allemaal wel” .

Herman van Lienden leek met de lange rokade goede kansen te hebben totdat de tegenstander de zware stukken op een lijn plaatste en er zelfs even mat achter de paaltjes dreigde. Dit werd uiteraard door Herman gepareerd maar in het pionneneindspel dat volgde kwam Herman 100% verloren te staan. Edoch, voor iemand die in zwemkringen bekend staat als de Nederlandse Johnny Weissmuller (oudste kampioen op de 100 meter vrije slag) en dit tevens nog wist te combineren met deelname aan de originele Iron Man triatlon bestaat de term 100% verloren niet. Een remise was daarom het logische resultaat.

Ondertussen was Louis Bongenaar op zijn bekende gedegen wijze  goed bezig op bord 7.

Het leek slechts een kwestie van tijd totdat hij zijn pluspion zou verzilveren. Een klein valletje bleek in dit geval een levensgrote valkuil waar Louis jammerlijk instortte.

Het tactische meesterplan van Willem kwam er op neer dat Peter Zoetemeijer en Stefan Blaas voor de zekere punten zouden zorgen op de borden 4 & 5. Een goed idee valt of staat echter met de uitvoering. Die was als volgt: Stefan kwam snel 2 pionnen achter tegen een tegenstander die behalve een hemd en een trui ook zijn jasje aanhield en vocht een verloren strijd. Peter  won een pion maar zijn dameloper stond enigszins doelloos op c8. Kwam later nog wel in het spel echter met een kwal minder en een geïsoleerde dubbelpion in zijn koningsstelling moest ook hij het hoofd buigen.

Erdni Batyrev maakte zijn kopmanschap dit keer volledig waar. Hij wist na een aanvankelijk gelijkopgaande strijd zijn tegenstander voor de volgende keus te stellen: mat of stukverlies. Deze brave borst was wel “graceful in defeat” en accepteerde zijn nederlaag.

Na deze schermutselingen was de stand 3,5 – 3,5 zodat alles afhing van Bart de Valk. In een partij waarbij de spelers elkaar de rokade misgunden keek Bart steeds tegen een pion achterstand aan. Zonder duidelijke tegenkansen moest hij het hebben van z’n taaiheid en overlevingsdrang. Met wederzijds nog 3 minuten op de klok steeg de spanning  temeer daar Bart bij wijze van Ardennenoffensief een kwaliteit offerde.  Doch evenals destijds in de Belgische bergen bleek ook dit de laatste stuiptrekking van een kat in het nauw en aldus eindigde onze avond in mineur.