HWP Haarlem 6 - Castricum 3 4 - 4
Nadat de voorlaatste wedstrijd nogal suffig met het kleinste verschil verloren was, waren de vooruitzichten op kampioenschap plotseling weer heel miniem geworden voor HWP 6. Monter vertelde teamcaptain Willem de Ruig dat we alles nog in eigen hand hadden, maar dat we daartoe wel met 8-0 van Castricum zouden moeten winnen. 7½-½ zou onder omstandigheden ook nog toereikend zijn. Eerst maar eens met z’n allen op de (kampioens)foto. En dan: “Ga ervoor, mannen!” Allemaal onzin, natuurlijk.
Om dat ondubbelzinnig aan te tonen, gaf Robert Eksteen binnen 20 zetten, en nog vóór negen uur, op in een totaal verwoeste Stonewall-stelling. Dat had een tweeledig, onbedoeld gunstig effect: iedereen haalde opgelucht adem, er hoefde niet meer op de tenen gelopen te worden voor die dwingeland van een de Ruig, en ten tweede: Herman van Lienden kon zich nu rustig met zijn eigen partij bezighouden, want de ongelukkige ridder van de droevige figuur op bord 3 mocht voor straf het stukje schrijven. Allemaal positieve zaken, toch, vind u ook niet? Tot uw dienst.
Voor deze laatste wedstrijd waren vijf basisspelers opgesteld, alleen Zoetemeyer (werk), Avis (rampzalige vormcrisis) en Bongenaar (op reis, dacht ik) ontbraken, en werden bekwaam vervangen door Batyrev, Wierda en Kummer, die gedrieën de helft van onze score opleverden.
Erdni Batyrev stond tegen de nestor van Castricum op bord 1 al vrij snel vrij suspect. Hij had visite gekregen op e6, en om het ongewenste bezoek weer het huis uit te krijgen had hij een kwaliteit geofferd. Daarna was het een voortdurend tegen de stroom in schaken, dat hij uiteindelijk niet kon volhouden.
Zonder enige twijfel de beste schaker vanavond, was Eelco Kummer, die op bord 2 een voorbeeld van rust en strategisch inzicht was. Nadat zwart in een soort Slavisch al gauw één of twee tempi was kwijtgeraakt, bouwde onze man kleine voordeeltjes langzaam uit tot een verwoestende koningsaanval.
De pias op bord 3 is nu wel genoeg ter sprake gekomen.
Op bord 4 speelde Stefan Blaas, die lange tijd een vreemde tweesnijdende stelling had, maar die uiteindelijk niet in staat was om alles te dekken, en mat gezet werd. Zo’n soort partij die ons allemaal kan overkomen, en zeker niet zo’n diep menselijke tragedie als wat er op bord 3 (bij de malloot) gebeurd was.
Hans Jansen heeft de reputatie van een aartsrommelaar te zijn, en die maakte hij weer volkomen waar. Ook hij kreeg (net als Erdni en de gek op bord 3) bezoek op de witte velden, en ook hij moest een kwaliteit geven. Maar op onnavolgbare wijze wist hij een damevangstdreiging in de stelling te vlechten, die hem eerst de kwaliteit terug opleverde, en vervolgens ook nog eens de dame.
Invaller Harry Wierda was op bord 6 vrijwel net zo snel klaar als de halve zool op bord 3, maar had het heel anders aangepakt. Hij ging met alles wat hij had dwars door het centrum van de Philidorverdediging van zijn tegenstander, een rasechte cowboy. Ook dit was binnen 20 zetten gedaan.
Gerko Vos moest aantreden tegen de zwaar gehandicapte Eric van Benschop. Ik heb mateloze bewondering voor mensen die ondanks zo’n zware handicap, toch maar hun partijtje komen spelen. Bravo! Gerko speelde rustig en verstandig, en met een stuk voor een aantal pionnen, maakte hij het tamelijk simpel uit.
Herman van Lienden had zijn dag niet. Ondanks het feit dat de sukkel van bord 3 zijn verslaggeverstaken had overgenomen, kwam hij er niet lekker in. Gedurende bijna de hele partij hield zijn tegenstander met de batterij La8, Db7 wit’s koningstelling onder vuur, en dat combineert niet lekker. Hij bleef doorspelen in een totaal verloren stelling, want natuurlijk viel er tactisch nog wel het een en ander te proberen. Toen echt de allerlaatste druppel benzine uit de tank verdampt was, restte niets anders als opgeven.
Zo werd het 4-4. Niet goed, niet slecht. En voor HWP 6 in de 3e klasse uiteindelijk een zeer modaal resultaat: 7 matchpunten, en gemiddeld precies 4 punten per match. Zoals gezegd: niet goed, niet slecht.
HWP Haarlem 6 - Castricum 3 4 - 4
Erdni Batyrev - Jo Clarijs (1721) 0-1
Eelco Kummer - Hidde Brugman (1769) 1-0
Robert Eksteen (1719) - Piet Kuijs (1657) 0-1
Stephan Blaas (1612) - Bart Schlosser (1669) 0-1
Hans Jansen (1653) - Ab Hoolhorst (1635) 1-0
Harry Wierda (1577) - Toon Hollanders (1511) 1-0
Gerko Vos (1591) - Eric van Benschop (1479) 1-0
Herman van Lienden (1669) - A.S.G. Arakel (1577) 0-1
