Ik had het willen hebben over vrouwen en schaken, maar bij Zandvoort deed toch geen vrouw mee, dus een andere keer. Overigens is dit onderwerp al uitentreuren aan de orde gesteld door Jan Hein Donner (nee, mevrouw, ook negerinnen kunnen niet schaken) dus laat ik dit onderwerp maar verder rusten en concentreer mij op de wedstrijd, die alhoewel een uitwedstrijd was, toch in de sociëteit werd gespeeld. Waarom weet ik niet. In 1935 werd te Zandvoort gestreden tussen Euwe en Aljechin om de WK titel. De doorslag gaf de zesentwintigste partij, de ‘Parel van Zandvoort’ (Euwe deed van de 47 zetten er 19 met hetzelfde paard!), waarmee het WK feitelijk werd beslist. Ik wil hiermee maar zeggen, dat Zandvoort in de schaakgeschiedenis toch plaats heeft geboden aan schaakgrootheden. Dat zijn wij niet, dus daarom maar in Haarlem.
Wij eindigden het gevecht om de eerste plaats onbeslist, alleen Bart, Huub en ondergetekende wonnen. Herman en Theo kozen voor remise, waarbij Herman min of meer een plusremise had tegen een 1700 speler. Theo was echter weer een geval apart, waarover straks meer. Bart had weer een degelijke partij. Huub kwam sterk terug uit verloren stand.
Ik noteerde bij aanvang toch een kwalitatieve achterstand voor Theo en zag het somber in. Nadat ik de voorlaatste partij voordelig had beëindigd met mat met nog 30 seconden op de klok, schaarde iedereen zich om Theo, waarbij beide spelers zich in vliegende tijdnood bevonden. Theo stond maar liefst twee stukken voor en kon eenvoudigweg winnen, door twee stukken te offeren voor een stuk en twee pionnen, waardoor Theo een pion en loper resteerde, tegen slechts een eenzame koning van de tegenstander. Theo koos een andere weg, die in tijdnood uitliep op twee lopers tegen de koning van de tegenstander. Dat is altijd gewonnen, maar je moet het maar doen. Theo deed het niet en ging door zijn vlag. De teamleider van Zandvoort claimde nog winst, maar ja, hoe kan je winnen als je nog maar slechts een koning hebt? Geval van remise dus, gelijkspel voor ons, geen uitzicht meer op de eerste plaats.
Tijdnood, het is wat, met twintig man om je heen, maar gelukkig kon Theo niet meer verliezen. De tijd, de tijd. Dat doet mij weer denken aan de fameuze Amerikaanse honkballer Yogi Berra , bekend om zijn uitspraken waarbij die van Cruijff geheel in het niet vallen, en die in 2005 door The Economist werd uitgeroepen tot “wisest fool of the past fifty years” . Aan Yogi moest ik weer denken, toen ik de vliegende tijdnood bij Theo constateerde. Yogi werd gevraagd hoe laat het was. Zijn antwoord: “The time? Do you mean now?
