..., aldus Bredero. Nadat HWP 8 de vorige wedstrijd met 8-0 won, was het ditmaal een uitslag tegen De Wijker Toren 5 die ik liever niet vermeld. Wat is dat toch, met de wetten van de sport? Is dat hoogmoed, die voor de val komt? Onderschatting van de tegenstander? Of juist de extra motivatie van de tegenpartij, die je de das om doet? Waren wij slecht? Was het gewoon domme pech? Of was de tegenstander echt goed?
Natuurlijk ging HWP 8 vol goede moed op pad naar Beverwijk. De vorige wedstrijd was geëindigd in een klinkklare overwinning. En wij hadden de afgelopen twee keer duidelijk gewonnen van De Wijker Toren. Dus wij dachten dat we dit maal wel weer zouden winnen.
En dat viel tegen. Al snel na het begin, keken diverse van onze spelers tegen een achterstand in materiaal aan. Thijs Heijltjes, die ook nog eens te laat begonnen was, Liton van der Ree, Ruud Bulterman… Voordat wij er erg in hadden, keken wij al tegen een onoverbrugbare 4-0. Ruud moest opgeven, net zoals Jan Schaap die zich door zijn tegenstander liet overrompelen. Charles Hensen verslikte zich in een aftrekschaak en zelf kreeg ik schaakles, waarover ik liever het zwijgen doe. Ook Hans Huson stond niet goed, met een dame en een paard tegen een toren en twee lopers. Maar Hans kon op een gegeven moment een aanval op de koningsstelling inzetten, die zijn tegenstander niet goed kon pareren. Zo won Hans en was tenminste de eer gered. Thijs had – volgens de omstanders – wat geluk, doordat nota bene zijn tegenstander op herhaling van zetten aankoerste. Maar Onno Horst daarentegen kreeg in een niet zo overzichtelijke stelling, een magistrale damezet tegen, waarmee ineens twee stukken en een pion in stonden. Tja, toen moest Onno opgeven. Liton hield het, merkwaardig genoeg, nog het langste vol. Maar als je al achter staat en je hebt al lang gevochten, maak je op enig moment toch een fout, en zo geschiedde.
Tja, 't kan verkeren is Bredero's lijfspreuk. Hij gebruikte dit in zijn meeste gedichten. Zo ook in het bekende Boeren-geselschap. Dat begint op een heel vrolijke toon, maar eindigt in een vechtpartij. Niet dat wij nou hebben gevochten – en wij zijn geen Boeren – maar verder voelt het net zo. Een wedstrijd om maar gauw te vergeten. Behalve volgend jaar, dan willen we revanche!
