log in op Mijn Witte Paard

Een nieuw seizoen, nieuwe kansen

Eind juni, pa overlijdt. Toen ma overleed, zo'n 14 jaar geleden, gebeurde er iets bijzonders. Alhoewel ze bij leven nooit interesse in mijn schaakprestaties had getoond, zat ze na overlijden op mijn schouder mee te kijken.

Om me te helpen had ze pocket Fritz op haar mobiel geïnstalleerd en zo nu dan gaf ze goede zetten aan me door; dat deed ze zeer subtiel, ze gaf ze zo door, dat ik het idee had ze zelf bedacht te hebben. Dit alles resulteerde in een serie van 16 overwinningen achter elkaar. Daarvan 11 in de interne, bijna het clubrecord van Peter Beerens gebroken.

Omdat mijn vader nu ook net dood is, verwachtte ik weer hulp van bovenaf. Direct melde ik me weer aan voor de interne na vele jaren afwezigheid. Die hulp kwam niet. Na de eerste nederlaag dacht ik nog dat pa een borreltje aan het drinken was en de tijd vergeten. De tweede partij won ik weliswaar, maar daar zaten zeker geen Fritz-zetten tussen, zo liet de computer me als altijd hardvochtig weten. De derde partij was extern in Kudelstaart. Van die partij zal ik laten zien dat ik geen Fritz-zetten produceerde.


 
Ik heb inspiratieloos gespeeld en sta gewoon materiaal achter. Mijn tegenstander heeft als laatste zet de koning van g8 naar h8 gespeeld waarmee ik op slag gewonnen sta. Helaas realiseer ik me dat niet en speel de toren naar e3, om of te wel de e-lijn sterker te bezetten of de toren via f3 naar h3 te brengen. Helaas gaf pa me niet deze variant: 25. Dh6 f6 verplicht anders is Le5 dodelijk. 26. g6 Lb4, tja anders mat.

Later in de partij deze stelling:


 
Hier miste ik de noodrem naar remise, ik heb 30.Te5 overwogen, nemen mag natuurlijk niet. Het materiaal wordt weer gelijk. Ik ruilde echter op d6 en kon de boel niet meer bij elkaar houden. De pluspion besliste de partij.

Toen ik na de partij in bed lag begreep ik ineens waarom pa geen zetten doorgeeft. Hij probeert het wel, maar begrijpt het programma niet. Het opnemen van de telefoon was al bijna teveel voor hem. Ja zo'n draaitelefoon, die begreep hij. Maar als je hem belde dan hoorde je dat hij de telefoon pakte, hij had dan nog niet door dat hij hem al opgenomen had. 30 seconden gekraak en dan zijn naam 'STOLLUK' alsof de lijn nog ouderwets slecht was zoals in de jaren vijftig. Als je dan begon te spreken, hoorde je aan hem dat hij blij was dit apparaat te kunnen bedienen. Op latere leeftijd probeerden we hem aan een iPad te brengen, maar dat was onbegonnen werk.

Nu weer even terugschakelen. Het vierde, dat was toch dat team van bezadigde oude mannetjes die nog veel konden, maar het zelden deden?

Ja dat was zo, maar dit seizoen wordt alles anders. Begin september kwam Sylvain, extern wedstrijdleider HWP zoals jullie weten, op me af met de vraag of ik teamleider van het Vierde wilde worden. Paul was weggepromoveerd naar het Derde, Hans gestopt en Chris ging in een lager team scoren. De vervangers Cees, Willem en Harry zorgden voor een rating-boost van ruim 200 punten. Sylvain had een kampioensteam in de aanbieding. Mijn reactie stelde hem teleur: "liever niet, maar als je niemand anders kan vinden." Niet geheel tot mijn verbazing kon Sylvain niemand anders vinden (bezadigde oude mannetjes die nog veel konden, maar het zelden doen).

Dan maar de teamleden informeren. Even inventariseren: 1 geen e-mail, een ander nauwelijks werkende e-mail. De rest reageert niet op e-mails ("maar we komen altijd hoor"). Dan de auto's voor uitwedstrijden, ahum één auto?, en we moeten de eerste ronde naar Kudelstaart. Gelukkig een invaller nodig (Willem kon de eerste ronde niet), dus een tweede auto als invaller. Dat hoor je graag, dat je mee mag doen omdat je een auto hebt. Maar die invaller auto wilde zo snel mogelijk terug naar de oppas.

SYLVAIN, wat doe je me aan, je geeft me een team zonder auto's en we moeten naar Kudelstaart. Sylvain is dan wel een topgozer. Hij zegde direct toe dat we zijn auto mochten gebruiken, toen hij hoorde dat Harry zou rijden en dat Harry al jaren niet meer achter het stuur had gezeten, kregen we niet zijn normale bak, maar het mini boodschappenwagentje.

Stap 1 van het teamleiderschap volbracht. Acht spelers gecharterd en genoeg auto's.
Op de dag van vertrek nog even een tomtom op mijn mobiel geïnstalleerd, je weet maar nooit met die boodschappenwagentjes, daar zit zelden navigatie in.

Stap 2 van het teamleiderschap volbracht. Acht spelers voor vertrek. Ik naast Harry met trots die Tomtom in mijn hand. "Naar de Heemsteedse dreef en dan altijd recht uit, kan niet moeilijk zijn". Ja ja, toch maar geactiveerd. Zet maar uit Koos, het is nu een half uur recht uit. Ja ja, ik blijf hem vasthouden, niet voor niets geïnstalleerd tenslotte. Na 20 minuten rijden zij de stem: "Nog 10  km verder rechtuit rijden", om het nutteloze van dat apparaat in mijn handen te onderstrepen.

Aangekomen bij het plaatselijke dorpshuis vonden we het er allemaal fraai uitzien. Cees ging nog verder en stond een glas in lood raam te bewonderen "prachtig, wat een mooi dorp is dit". Tevreden traden we binnen, dit moest een mooie avond worden.

Van wat er daarna allemaal gebeurd is, is weinig meer dan bovenstaande fragmenten bewaard gebleven. In ieder geval: Stap 3 teamleiderschap – fail.

Rond half twaalf stonden wij weer buiten. Hendrik Jan teleurgesteld in ons, maar tevreden over zijn partij. Kir was alleen blij dat de oppas nog steeds moest wachten, hij kon direct terug naar Hoofddorp. Richard, Harry en Bart licht ontevreden. Marius wilde per direct stoppen met schaken en Cees vond Kudelstaart ineens een klotedorp waar hij zo snel mogelijk vandaan wilde. Ik zelf was nog steeds teamleider en realiseerde mij dat het een lang seizoen ging worden.

Op de terugweg werden wij nog bijna van de weg gehaald. Harry kon het nu wel zonder Tomtom af en bij de eerste afslag stond hij op de verkeerde rijbaan voor het verkeerslicht. Even switchen dan, maar hij stond te ver naar voren. Op het moment dat Harry zich realiseerde dat zijn positie ertoe leidde dat het verkeerslicht niet geactiveerd werd en dat we daarom al een paar minuten op groen stonden te wachten, kwam een politieauto langszij. Raampje open. Harry riep direct "alles onder controle". Volgens mij dacht de politie dat we gedronken hadden, vertrouwen deden ze het niet. En ja even later kwam de politieauto ons langzaam inhalen. Even monsteren dat chauffeurtje.

Reacties

Cees Visser (15-10-17 13:45):
Geestig verslag, Koos. Maar komt dit seizoen helemaal goed. Eerst uitglijden (moi inclus) en dan boven onszelf uitstijgen.
Paul Tuijp (14-10-17 12:37):
Stap 4: Verslag geslaagd!
Maar volgende keer natuurlijk winnen vrienden!

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren.