HWP Haarlem

Hoe bevalt de nieuwe indelingsmethode van de interne competitie ?

Zie ook het artikel: TPR vs. Kiezer artikel
Graag jullie reacties!

Heel slecht, ik ben totaal de kluts kwijt en win geen potje meer ;-( Zonder dollen, het ziet er soms wat vreemd uit qua indeling. De opzet was bedoeld om weinig spelende spelers toch op hun eigen niveau te laten spelen. Dat zal wel gebeuren, maar je krijgt nu ook minder gewenste indelingen die niet op de stand zijn gebaseerd. Maar ach, misschien middelt het zich wel uit na de jaarwiseling.

Ik ben wel tevreden, maar het gaat ook goed met mij deze competitie. Heb gespeeld tegen 3 t/m 7 en sta zelf achtste. Maar het effect op spelers die slecht gestart zijn kan heel anders zijn. Sta je laag moet je weer tegen een kanjer.
Ik vind de interne niet zo belangrijk, het is leuk om hoog te staan, maar belangrijker is dat je goede en leuke partijen kan spelen - dus je eigen niveau treft.

De indeling op TPR is vooral gunstig voor spelers met een hoge rating en die niet vaak op de clubavond komen. Merk wel dat spelers met een relatief lage rating niet meer snel tegen een hoge rating speler worden geloot, zelfs niet als deze 'lage' rating speler een redelijke postie heeft op de ranglijst en dat is wel jammer........

Rating (TPR) van deelnemers Keizer competitie vs. stand 20 dec. 2009

Deze grafiek laat zien hoe de TPR is verdeeld over de ranglijst: een aantal pieken met ratings (ver) boven de rest. Zo zijn er 7 spelers met rating > 2000 verdeeld over de plaatsen 1-33. De gevolgen voor de indeling zijn duidelijk: spelers met hoge TPR spelen in principe tegen elkaar, afhankelijk van opkomst (en de vele andere competities die ook nog moeten worden afgewerkt!) ook al staan ze op de ranglijst 30 of meer plaatsen van elkaar. Die zou kunnen betekenen dat het groepje spelers met zeg een TPR van 2000+ onderling gaat uitmaken wie er kampioen wordt. De vraag is dus of dit groepje voldoende toetreders heeft en zo niet dan is de strijd om het kampioensschap teveel een closed shop . Voorlopig lijkt het erop alsof die wedloop zich niet anders ontwikkelt als in vorige jaren. Serieuzen titelkandidaten dienen of altijd te komen (100% opkomst) gecombineerd met Gijswijtiaanse scores (>80%), of ze kunnen een keer verstek laten gaan met een 100% score. Een andere overweging van de indeling op TPR is ingegeven uit consideratie met sterke spelers die maar zelden komen en toch een sterke tegenstander willen treffen. Is deze doelstelling gehaald? Kijken we eens naar de 2000+ spelers vanaf plaats 30, met lage opkomst (minder dan vijf keer).
Plaats Naam Rating TPR Opkomst
33 Hicham 2006 2049 1x
38 Ardjan 2072 1817 2x
48 Harry 2015 1642 4x
56 Gerard 2103 1980 2x
69 Eduard 2013 1452 2x
Voor minstens drie van de vijf 2000+ spelers blijkt dat hun TPR ver achterblijft bij hun rating. Zo bezien is deze doelstelling geen overtuigend succes. Er is wel een nadeel: stel dat een speler uit, zeg, de top drie tegen een van deze spelers wordt ingedeeld en erin slaagt te winnen, dan is de beloning in Keizerpunten wel erg karig.

Deze overwegingen zouden tot de volgende voorlopige conclusies kunnen leiden. De TPR-curve lijkt halverwege het seizoen nog niet "glad" genoeg, hetgeen kan leiden tot een klein clubje koplopers die de rest van de competitie een onderlinge spelen. Het plan voor sterke spelers die zelden komen is geen succes. Het is misschien aan te bevelen dat volgend seizoen er een beginindeling wordt gemaakt op basis van rating (en niet de stand van vorig jaar). Alle sterke spelers staan dan bovenin, en ook met een lage opkomst kunnen zij zich redelijk in die regionen handhaven. Verliezen ze een keer, en vallen ze eruit, jammer dan. De suggestie van Koos om de eerste 10 ronden met de beginindeling te werken zou nog kunnen helpen, maar het lijkt me dat hiermee de consideratie voor deze bijzondere groep wel is uitgeput.

Beste 'competitie-analyse-comité', 'meedenkende-schaakleden' en alle andere geinteresseerden,

Ik heb een briljant edoch zeer simpel idee.

Vooropgesteld:

Punt 1.
Je wilt het Keizersysteem gebruiken waar het voor bedoeld is; een uiteindelijke ranglijst van hoog naar laag. Indeling moet dan zoals gebruikelijk is bij het Keizersysteem op basis van positie op de ranglijst; het is indertijd niet voor niets zo ontworpen. Het is dan wel zo dat sterke spelers, als ze in het begin van de competitie meerdere malen van andere sterke spelers verliezen, redelijk ver terug geworpen kunnen worden in de ranglijst, zeker als het gepaard gaat met een lage opkomst.
In principe zullen de sterke spelers (bij een normale opkomst) wel relatief snel weer omhoog klimmen. Dat gebeurd tegen relatief minder sterke spelers; het is overigens onterecht om dan te denken dat beide spelers hier geen lol aan beleven. De betere speler moet zich maar bewijzen en de mindere speler krijgt (en zeer terecht) de kans zich te bewijzen (lees: persoonlijke ontwikkeling) tegen een betere speler.
Al bij al klopt het 'oude Keizersysteem' als een bus zowel competatief als sociaal (geen afgezonderde top-groep binnen een systeem), pedagogisch èn qua ontwikkelmogelijkheden.

Punt 2.
Je wilt de sterkere spelers (een soort top-groep) ondanks dat ze deelnemen aan één totaal systeem, en ondanks bovengenoemde redenen bij punt 1, toch vrijwel altijd tegen andere sterkere spelers laten spelen.

Vooropgesteld dat wij niet alleen punt 1, maar ook punt 2 (hoewel enigszins contradictionair) in één systeem willen stoppen is er de volgende oplossing:

* Je gebruikt de Keizer zoals die opgezet is en je neemt het voorstel van Max over (beginstand op rating).
* Dan simuleer je (voor aanvang van de competitie) 3, 4 of 5 fictieve ronden waar iedereen een zogenaamde externe partij gespeeld zou hebben (ik geloof dat je dan 3, 4 of 5 keer telkens 66,7% van je eigen keizerpunten erbij krijgt).
* Dan gaat de Keizer-competitie als normaal van start. De positie van elke speler is dan vanaf het begin stabieler waardoor je tegen ongeveer gelijke tegenstand blijft spelen (bij normaal spel althans).

Je slaat heel veel vliegen in één klap terwijl je niet het principe van de Keizer er onder uit haalt.

Een leuk, makkelijk en simpel voorstel.

Hartelijke groet,
Ton Mestrom

Het idee, uiteengezet in de vorige post, is (vooral ook vanwege andere uitgangspunten) reeds getest bij de jeugdafdeling (en goed bevonden door de Jeugdschaakleider Frank Beverdam).

Aan de eis die bij de volwassenen gesteld wordt, beantwoordt het model ook. De indeling is zodanig van kwaliteit dat daar geen opzienbarend rare partijen gegenereerd worden.

Ton Mestrom

De basis voor de huidige indeling interne is de TPR, in plaats van de positie op de ranglijst zoals vroeger. Voordeel: sterke spelers die maar zeer zelden komen (overigens: waarom willen die dan überhaupt deelnemen aan de interne ?) treffen een tegenstander van gelijke sterkte, als ze zich eens een keer laten zien op de dinsdagavond. En wat zwakkere spelers worden niet onnodig blootgesteld aan deze toppers. Zo ver zo goed.
Maar hoe komt het dan dat, sinds de jaarwisseling, spelers herhaaldelijk tegen dezelfde tegenstander moeten uitkomen ? Terwijl er nog heel wat keuze is. Volgens de wedstrijdleider komt dit doordat de indelingscomputer het nieuwe jaar start met een schone lei, dus vergeten is wie er al tegen wie gespeeld heeft. Waarom is dat vergeten eigenlijk nodig ? We kunnen toch gewoon op dezelfde voet voortgaan als in de eerste helft van het seizoen ? Is dit een overblijfsel van de oude Keizer-competitie, een correctie, een lapmiddel ? Is dat nog steeds noodzakelijk onder de nieuwe indelings-systematiek ? Ik begrijp dat niet goed.
Bovendien lijken er genoeg spelers voorhanden zijn. Bijvoorbeeld spelers met een TPR tussen de 1700 en 1900, daar hebben we er een stuk of 30 van. Binnen deze grenzen zit er geen wezenlijk verschil tussen de individuele speelsterktes. Iedereen kan daarbij van iedereen winnen (of van iedereen verliezen, als je weer een een slecht jaar hebt met ernstig vormverlies).
Waarom dan keer op keer dezelfde tegenstander ? Dit ook voorgelegd aan de wedstrijdleider. Het schijnt dat de TPR's maar binnen een zeer nauwe marge mogen verschillen (een punt of 10 !?). Tja, dan maak je de indeling wel erg moeilijk. En als je tegen zo een identieke tegenstander remise speelt ? Dan blijven die TPR's bij elkaar liggen, en speel je de week daarop weer tegen dezelfde, en de week daarop weer, etc. Dan kan je beter een reeks matches organiseren tussen steeds dezelfde twee spelers, en de interne in zijn huidige vorm afschaffen.
Ik stel voor om die indeling op TPR te handhaven, maar dan een verschil van pakweg 100 punten tussen twee potentiële tegenstanders toe te laten. Dan krijgen we van tijd tot tijd misschien weer eens een ander gezicht tegenover ons.

David heeft gelijk: er is hier iets vreemds aan de hand.
Neem de scorelijst van Max Merbis:
al 3 keer tegen Jan Burggraaf gespeeld (waarvan 2 keer in 2 opeenvolgende ronden) en ook 3 keer tegen Hubrecht van den Brekel, en 2 keer binnen tien ronden tegen René in 't Veld en tegen Rob Mulder.
Hoe kan dit?
Zijn alle regels tav de voorkeur voor 1e partijen boven 2e partijen en 3e partijen tegen dezelfde tegenstander geschrapt?
Of heeft het minimaliseren van het TPR-verschil een heel hoog gewicht gekregen?
Of zijn er nog andere factoren in het spel?
Wedstrijdleiders Willem en Marco: kunnen jullie uitsluitsel geven?