HWP Haarlem

Chess Society Zandvoort I - HWP Haarlem II 3½-4½
In een bloedstollende wedstrijd heeft HWP Haarlem 2 Chess Society Zandvoort met 4½-3½ verslagen. Aan de topborden werd het 3½-½ voor de Zandvoorters, maar de staart van HWP 2 won met 4-0. Aangemoedigd door een waar legioen aan supporters sloegen André Hendriks, Adrie Pancras, Pepijn Steenbergen en Eduard Leinwand in de laatste fase van de westrijd keihard toe. Hierdoor blijft HWP Haarlem 2 met Kennemer Combinatie 4 aan de leiding in NHSB-klasse 1B. In februari volgt het beslissende duel tegen de Kennemers.

Ieder team dat tegen Chess Society speelt waar het om gaat: de Zandvoortse cracks Van de Klashorst, Van Beemdelust, De Leur en Geuljans (allen met een rating dik boven de 2000) op de eerste borden zo veel mogelijk tegenhouden en op de laatste borden toeslaan. Hoe doe je dat met een homogeen team als het tweede? In ieder geval onze topscorers niet voor de leeuwen gooien. Op de lage borden moeten ze kunnen scoren. Maar wie moet dan tegen de vreselijke Fred v.d.K.? Alleen Frank heeft ooit in een grijs verleden wel eens van hem gewonnen. Wellicht lukt het hem nog eens?! Vele opstellingen werden overwogen, gewijzigd, per abuis mogelijk uitgelekt naar Zandvoort, dan toch maar omgegooid etc. totdat we het eindelijk eens werden.

Bij aankomst in Zandvoort bleek dat ook de Chess Society-leden aan de opstelling hadden gesleuteld, zodat er in ieder geval één ongewenste matchup uit de hoge hoed kwam. Ben de Jong moest met zwart tegen zijn oude maatje Ben de Leur, terwijl hij in de auto tevoren had verteld dat zijn score in de (volgens Ben) 10.000 partijen die ze hadden gewisseld met wit redelijk, met zwart echter onder de maat was.

Vol goede moed zette het tweede zich aan de strijd, maar ik kon in de eerste uren aan de binnendruppelende supporters geen optimistische geluiden laten horen.

Frank Beverdam werd door Fred van de Klashorst in de opening op een ongebruikelijk maar niet slecht systeem (Siciliaan met 4... Db6) getracteerd. Frank reageerde aanvankelijk goed maar miste een tactische finesse zodat Fred met een blokkade van de witte koningsvleugel in het voordeel kwam. Ik taxeerde een nul.

Hendrik Jan Gabriëls speelde tegen Stephan Geuljans een oude hoofdvariant van de Najdorf, uit de tijd dat hij (en ik en ook zijn tegenstander) nog jong was en de ontwikkelingen van de theorie paraat had. Intussen zijn er voor wit wat nieuwe plannen ontwikkeld, waar HJ achter het bord een goed antwoord op moest vinden. Dat lukte niet helemaal en kostte bovendien sloten bedenkijd, dus ook daar zag ik het somber in.

Peter Beerens kwam in het symmetrisch Engels met een eigen variantje waarin wit vrijwillig zijn pionnenstelling laat verwoesten, maar wel een zeker initiatief heeft. Ik had er weinig vertrouwen in, maar Peter kwam er alleszins redelijk uit. Goede kans dat dat remise zou worden.

Ben de Jong stelde zch met zwart flexibel op en stond eerder beter na de opening. Een riskante opstoot van wit beantwoordde hij echter niet goed. Op het eerste oog kon hij een riante stelling bereiken met een paard op d3, maar er zat een lek in de vooruitberekening. Door een stukoffer op e4 kon wit het steunpunt van het paard ondermijnen, waarna het verloren zou gaan. In plaats daarvan koos Ben voor een andere variant, die stukverlies opleverde. Totaal verloren.

André Hendriks werd op bord 5 geconfronteerd met een invaller voor de afwezige Boudewijn Eijsvogel (die het toernooi van De Uil in Hillegom had verkozen boven deze wedstrijd). André bestreed met wit een Leningrader, Rustig zette hij zijn stukken op de goede velden, en dwong wat verzwakkingen in het zwarte kamp af. Een duidelijke plus, maar er moest nog heel wat bewezen worden.

Eduard Leinwand werd verrast door het Blackmar Diemer-gambiet van Olaf Cliteur. Gelukkig was hij voorzichtig genoeg om zich niet te laten wegofferen, maar een prettige stelling hield hij niet over. De gambietpion had hij weer moeten inleveren en de witte structuur leek beter dan de zwarte. Tegengestelde rochades en ongelijke lopers maakten het middenspel extra gecompliceerd. Onduidelijk, maar zeker niet beter vond ik.

Pepijn Steenbergen moest een Leeuw bestrijden. Aanvankelijk leek dat heel goed te gaan, maar plotseling kwam zwart los en werd de witte e4-pion een aanvalsobject. Pepijn hield de e-pion maar verloor een andere en aanvalskansen leken ver weg. Objectief verloren, maar met rommelkansjes was mijn taxatie.

Adrie Pancras ten slotte leek aan bord 8 een makkelijke avond tegemoet te gaan. In het Slavisch hield Adrie de c4-pion en wit had geen schijn van compensatie. Ploteling raakten echter de zwarte paarden op dwaalwegen en kwam wit vervaarlijk opzetten in het centrum. Volstrekt onduidelijk.

Zo kwam ik op een dik verlies: 6-2 leek mij op dat moment goed mogelijk.

Steeds meer supporters stroomden intussen het speelhol binnen. Na Willem de Ruig en David Joziasse mochten we achtereenvolgens Jan Burggraaf, Ruud "Zandvoort" Schiltmeijer, Max Merbis, Paul Pancras, Hans Jansen, Paul Tuijp en Sylvain de Ruiter begroeten. Het is duidelijk dat de boodschap in Adries verslag van de wedstrijd tegen Castricum was overgekomen en dat de Kerstman niet zoals Sinterklaas in staat is HWP'ers aan huis te kluisteren. Ook verwachtte men kennelijk veel van het team. Zouden de heren het kunnen waarmaken? Een nieuwe ronde langs de borden:

Hendrik Jan verloor. Tot de 23e zet kopieerde hij de zetten van de Tjechische dame Eliska Decka (Elo 2070) uit 1998. De Tjechische verloor in nog vier zetten. Hendrik Jan bood harder en langer weerstand, maar de uitslag was niet anders. (1-0)

Eensklaps was de partij van André Hendriks afgelopen. Even vreesde ik dat hij zonder overleg remise had aangenomen, maar nee: zonder toestemming te vragen had hij snel gewonnen. Twee witte paarden waren de zwarte stelling binnengedronden en uiteindelijk kostte dat zwart een dame. (1-1)

Ik werd iets optimistischer: Frank en Ben hadden beiden wat materiaal teruggewonnen, maar stonden nog steeds verloren. Een moment lang dacht ik dat Peter ging winnen na een kwaliteitsoffer. Het bleek gezichtsbedrog en Peter stond nu duidelijk minder. Adrie was bezig een gevaarlijk uitziend stukoffer van zijn tegenstander te weerleggen, Pepijn stond inmiddels twee pionnen achter, maar er leken wat aanvalskansen op te doemen. De stand van Eduard was nog steeds onduidelijk, maar hij leek beter met de spanning om te gaan dan Olaf Cliteur, wiens hoofd steeds roder werd.

Rond de tijdcontrole vielen de volgende beslissingen. Ben en Frank gaven op, maar Adrie haalde het volle punt binnen (3-2). Peter wikkelde af naar een eindspel met ongelijke lopers dat hij niet meer kon verliezen. Even later zag ook zijn tegenstander dat in (3½-2½). Bij Eduard keerden de kansen in tijdnood in een paar zetten. Cliteur overspeelde zijn hand volledig en blunderde even later in moeilijke positie een stuk weg. Dat zou 3½-3½ betekenen en alles zou dus afhangen van de partij van Pepijn. Die had inmiddels ook nog een kwaliteit geofferd, maar daarvoor een gedekte vrijpion op e6 en een dreigende koningsaanval overgehouden. Het HWP-supporterslegioen geloofde er volledig in en zelfs ik had alle hoop op een goede afloop. Pepijn had er duidelijk beter het oog in dan zijn tegenstander die met beperkte bedenktijd een sluitende verdediging moest verzinnen om pas daarna zijn materiële overwicht tot gelding te kunnen brengen. Bij elke zet werd duidelijker dat Pepijn ging winnen en uiteindelijk gaf zwart op in de volgende stelling:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Restte nog de partij van Eduard. Even leek het er nog op dat Cliteur iets terug kon doen, maar Eduard pareerde koeltjes alle dreigingen. Cliteur liet uiteindelijk zijn vlag vallen. Het onmogelijke was gebeurd: 3½-4½ en een waar overwinningsfeest brak los. Foto's werden gemaakt, drankjes gehaald, handen geschud. Ieder bemoeide zich met de analyse, waarbij vooral bij Pepijn de ene na de andere fraaie wending werd gevonden, zodat we er bijna van overtuigd raakten dat hij na zijn uit nood geboren offer in alle varianten gewonnen stond. Toen de kroegbaas ook nog met een grote schaal bittergarnituur langs kwam, steeg de stemming ten top en leek deze Zandvoortse vrijdagavond bij Chess Society steeds meer op een verlengstuk van de dinsdagavond op onze eigen sociëteit.