Dinsdag 19 september 2007 omstreeks 11 uur ’s avonds, sociëteit de Vereeniging Haarlem, kleine zaal.
Duistere magische krachten hebben keihard toegeslagen en geleid tot collectieve zinsbegoocheling bij de schakers van HWP Haarlem 2 en Volendam. De externe competitiewedstrijd van beide teams had dan toe een redelijk normaal verloop gekend. De Volendammers hadden een 2-1 voorsprong genomen door regelmatige winsten op bord 7 en bord 2 voor Volendam en een overtuigende overwinning voor HWP-er Pepijn Steenbergen op bord 3, maar in de nog lopende partijen was HWP in het voordeel.
De gebeurtenissen op de borden vanaf dit moment zijn met geen pen te beschrijven en onmogelijk binnen de wetten der logica te verklaren.
Tijdnood was niet in het spel en zelfs verklaringen in het psychologische vlak schieten te kort. Slechts occulte duistere machten kunnen de kortsluitingen bewerkstelligen die zich in de hoofden van de spelers voordeden en via hun willoze handen op het bord tot de meest dolzinnige, surrealistische bewegingen van de stukken leidden. Vooral de schijnbare gelijkmoedigheid, zoniet blijdschap waarmee de weerloze en willoze slachtoffers van de duistere machten hun handelingen verrichtten maakte diepe indruk op de in groten getale aanwezige toeschouwers, waaronder uw verslaggever.
Bij HWP's eerste bordspeler Peter Beerens sloegen het eerst de stoppen door. Met twee lullige pionzetjes transformeerde hij een uiterst voordelige stelling schijnbaar moedwillig in een zwartgeblakerde ruïne. Een paar zetten later liet hij blijmoedig een mat in twee toe. (1-3)
HWP-teamcaptain Adrie Pancras voerde in winnende positie een schijnbaar logische zet uit die zijn tegenstander echter ogenblikkelijk de kans gaf simpel remise te forceren. Ook de Volendammer was echter met blindheid geslagen en liet simpel een stuk instaan. (2-3)
De schikgodinnen richtten vervolgens hun pijlen op Ben de Jong. De gerenommeerde jeugdtrainer bij HWP, die aan de jongeren de eerste beginselen van het eindspel aanleert, werd hopeloos bevangen en beneveld en zette een simpel toreneindspel met twee verbonden vrijpionnen binnen enkele zetten om in een theoretische remise. De totale geestesverduistering was echter collectief en de Volendamse zwartspeler wikkelde in simpele remisestand af naar een pionneneindspel, dat een 7-jarige op stap 2 niveau op de automatische piloot naar winst voert. Dat lukte Ben ook, na heel veel nadenken en kennelijke strijd om de mist in zijn brein te doen oplossen. (3-3)
De zojuist beschreven gevallen vallen nog binnen de marges van het mogelijke. Al eerder hebben in wedstrijden van HWP 2 dergelijke verwikkelingen plaatsgevonden, die weliswaar ongebruikelijk zijn bij spelers op dit niveau, maar mogelijk nog verklaard kunnen worden uit de bevangenheid die een ieder overvalt die de eer heeft tot het selecte gezelschap van HWP 2 geroepen te worden.
De gebeurtenissen die ik u nu nog ga trachten te beschrijven laten echter geen ruimte meer voor een rationele verklaring. Hier past slechts diepe eerbiedige stilte en het besef dat wij mensen slechts nietige wezens zijn in de handen van krachten die wij nimmer in staat zullen zijn te verklaren.
Frank Beverdam, een man van de logica, nuchter, ervaren en schijnbaar ongevoelig voor duistere machten, stond na een uiterst boeiende partij met wisselende kansen, waarin beide spelers een grote inventiviteit aan de dag hadden gelegd, in een overzichtelijk eindspel een stuk voor en was in het bezit van twee verbonden vrijpionnen die hard op weg waren naar promotie. Van alle goede geesten verlaten werd Frank een willoos instrument in de handen van het kwaad. Drie, vier, vijf maal aan één stuk kwamen er zetten uit zijn handen waarvan alleen maar gezegd kan worden dat ze reglementair waren. Na elke zet kon zijn tegenstander een pion of stuk van Frank slaan en wonder boven wonder deed hij dit inderdaad, zodat hij even later, ongetwijfeld ook met stomheid geslagen, een vol punt binnenhaalde. (3-4)
De laatsten die nog speelden waren Eduard Leinwand en zijn jeugdige opponent Jan Tol. Eduard had in een eerder stadium de positie van de Volendammer geruineerd en deze daarna zorgvuldig weer mee helpen opbouwen. Tol had als dank Eduard een pion afhandig gemaakt, maar Eduard wist een eindspel met ongelijke lopers weten te bereiken, waarin remise de enig logische uitslag was. Logica speelde echter deze avond geen enkele rol meer. Beurtelings lieten spelers pionnen instaan die daarna - schijnbaar willekeurig - wel of niet geslagen werden. Op het hoogtepunt van de zinsbegoocheling liet Eduard zijn loper instaan. De geest van de collectieve waanzin bleef echter boven het bord zweven. Tol besloot schijnbaar bewust het houtje niet te pakken maar een volstrekt zinloze loperzet uit te voeren. Inmiddels hadden beide spelers nog minder dan twee minuten op de klok over. Tol had nog steeds een waardeloze pluspion, maar remise was logisch en ook voldoende voor Volendam om de beloning van de goden in de vorm van twee matchpunten binnen te halen. In een dolle dans sprongen koningen en lopers over het bord. Duidelijk was dat geen van beide spelers nog gestuurd werd door enig plan of idee. Remise, riep heel Volendam, beurtelings Eduard en de wedstrijdleider aankijkend. De onervaren Tol wist niet dat hij conform artikel 10. 2 van het FIDE-reglement in dergelijke gevallen remise kan claimen, laat staan dat hij wist hoe een dergelijke claim uitgevoerd dient te worden (nl door aan zet zijnde, de klok stil te zetten en bij de wedstrijdleider een claim in te dienen. Deze kan de claim onmiddellijk toekennen of afkeuren., of zijn beslissing uitstellen tot na het vallen van de vlag). De wedstrijdleider besloot een poging te doen de geesten te bezweren en aan deze duistere danse macaber een einde te maken. Hij vatte het collectieve geroep om remise op als een claim van Volendamse kant en besloot deze toe te kennen, een beslissing die weliswaar niet volgens de letter, maar wel in de geest van de regels lijkt te zijn. (3½-4½)
Tevreden over wat zij hadden aangericht trokken de duistere machten zich weer terug achter de Hellespont in de onderwereld, Azkaban of waar zij zich dan ook gevestigd mogen hebben. Zij lieten een volstrekt verbijsterde menigte achter, waarbij vreugde, ontgoocheling, wanhoop, onbegrip, afschuw en totale geestelijke uitputting om de voorrang streden.
Het is duidelijk dat een dergelijke ingreep van hogerhand de spelers van HWP 2 en Volendam niet aangerekend kan worden. Wat hier plaatvond past in het rijtje van natuurrampen en magische tekenen, die de mensheid met stomheid slaan en een diep besef van nietigheid oproepen.
De ontgoochelde teamleiders van HWP 2 overwegen het team van begeleiders uit te breiden met Hans Kazan, Harry Potter, Emile Ratelband, Jomanda en een nog nader te selecteren voodoo-priesteres.
