Ik ren me rot in Málaga. De stoplichten geven aan hoeveel seconden ze nog op rood of groen staan. Soms houd je in om vloeiend te kunnen doorlopen of trek je juist een sprint, afhankelijk van het aantal seconden. En dit spel met de tijd wordt nog idioter – het is 32 graden – omdat de laatste tien seconden het groenverlichte mannetje begint te rennen. Zo levensecht dat je elk moment verwacht dat hij er vandoor gaat. Zien rennen doet rennen, spiegelneuronen vermoed ik.
De gemiddelde Spanjaard is niet als de gemiddelde Hollander. Hier wachten ze op groen; wij kijken niet naar stoplichten, maar naar het verkeer. Ik zie mezelf op een gegeven moment staan, naast minstens tien andere braverikken, voor een rood stoplicht dat 45 seconden aangeeft – wat veel is als je wacht op groen, weinig op een mensenleven – en nergens in de verre omtrek naderend verkeer. Belachelijk, in de ogen van God.
Als vanzelfsprekend ben ik op weg naar de kathedraal. Bij de ingang gaat een vrouw op haar dekentje zitten. Ze zet een plastic bekertje met muntjes op de tweede trede. Naast haar staat een bordje: ‘Ik heb honger en vijf kinderen.’ Ze kijkt mij aan met een flauwe glimlach, steekt haar hand uit en vloekt binnensmonds als ik haar negeer. Het is niet haar dag. Haar bekertje valt om en drie muntjes rollen van haar vandaan. Ze kijkt verontrust en geërgerd de muntjes na om vervolgens met haar blik de rij wachtenden duidelijk te maken dat opstaan niet tot haar repertoire behoort. Ik twijfel, maar één barmhartige is me voor. Hij raapt ze op, doet ze in het bekertje en geeft haar haar eigendom. Ook nu vloekt ze zacht.
’s Avonds word ik aangenaam verrast. Om de hoek van mijn appartement zetten elke zaterdag rond vijven de malagueños hun schaakborden op. Ze bezetten drie bankjes in de sjieke winkelstraat, waar elke zomer over de volle lengte – driehonderd meter – een enorm doek wordt gespannen dat de marmeren tegels in de schaduw houdt Dezelfde man die mij elke dag op het strand wakker houdt door op het ritme van de golfslag zijn mojitos aan te prijzen, blijkt een goed schaker. Je kunt hem uitdagen voor een potje snelschaak. Ik bekijk drie partijtjes en hij wint ze alle drie binnen drie minuten. Ik veins haast en ga de hoek om richting mijn appartement voor een siësta.
Later op de avond zitten de schakers er nog. Mijn strandnemesis is weg. Ik waag het erop en verwacht een enorm pak slaag. Maar Paco blijkt een plasticplaatser en na drie pionnen en een toren te hebben ingeleverd, legt hij netjes zijn koning om. Ik schud zijn hand, sta op, wens hem een fijne avond en kijk naar links… nog 38 seconden. Moet lukken.
Geef een reactie