Tradities zijn er om in ere te houden, en daarom mochten de leden van HWP Haarlem het op de eerste clubavond van het nieuwe seizoen opnemen tegen de clubkampioen (en zijn hulpje). Maar tradities zijn er ook om door te geven, en daarom werd ook voor de jeugd een simultaan georganiseerd, waarin jeugdcoryfeeën Chenwu Zhu en Daan Heus – zelf de kinderwagen amper ontgroeid – de nieuwe lichting aanstormende talenten in bedwang moesten zien te houden.
Daan kweet zich wonderwel van die taak, en rechtvaardigde zijn uitverkiezing voor K1 door alle 12 uitdagers rücksichtslos van het bord te maaien. Chenwu daarentegen schoot een bok tegen Tim Onderstal, en moest zijn meerdere erkennen in Jinchen Zhang. Maar dan hebben we het ook over de regerend jeugdkampioen, het volgende HWP-supertalent dat ongetwijfeld binnen afzienbare tijd aan de poorten van de top gaat rammelen.
De toekomst ziet er met andere woorden zonnig uit voor HWP.
Het verleden ook, zo zagen we toen de grijsaards Rob Duijn en Bart Gijswijt het strijdperk betraden om het elk tegen 14 clubgenoten op te nemen. Van de 28 partijen ging er slechts eentje verloren (Harry wist clubkampioen Rob te verschalken) en daarnaast stonden beiden vier remises af. 11 resp. 12 uit 14 tegen toch alleszins acceptabele clubschakers is voorwaar geen slechte score (het lijstje van Rob is onder enig voorbehoud van fouten):
| Bart tegen | Score | Rob tegen | Score |
|---|---|---|---|
| Herwig Devolder | ½ | Harry Lips | 0 |
| Cees Visser | ½ | Roy Schimmmel | ½ |
| David Joziasse | 1 | Adrie Pancras | ½ |
| Ben de Jong | ½ | Peter Bommel | ½ |
| René Schulenberg | ½ | Kir Teo | 1 |
| Richard Breurkes | 1 | Jan Paul Franx | 1 |
| Jacques Schouten | 1 | Martien Schriemer | ½ |
| Huub Elzerman | 1 | Rens Zuiderveld | 1 |
| Jan van Dorsselaer | 1 | Jaap Rotte | 1 |
| Pieter van’t Oosten | 1 | Frits Bakkes | 1 |
| Charles Hensen | 1 | Hans Huson | 1 |
| Sicco Polders | 1 | Willem de Ruig | 1 |
| Peter Zoetemeijer | 1 | Freek de Jong | 1 |
| Remco Jacobs | 1 | Fabienne Grossholz | 1 |
Het spelen van een simultaan is een fysieke en mentale uitputtingsslag. In feite heb je 14x zo veel plannen te verwerken in 14x zo weinig tijd, en dan ben je ook nog de hele tijd aan de wandel. Bovendien is het zaak (en geen sinecure) om na een kleine fout niet volledig de draad kwijt te raken. Er zijn mensen om minder in het gesticht beland.
De mentale belasting na afloop is zo mogelijk nog erger. Iedereen kent waarschijnlijk wel het fenomeen dat je na een intensieve avondpartij de slaap maar moeilijk kunt vatten, omdat alle moeilijke beslissingen van die avond maar blijven rondmalen in je hoofd. Na een simultaan geldt dat dus voor een veelvoud aan momenten. Stel je dan voor dat je aan het eind van de avond, met nog twee tegenstanders aan de borden, terecht bent gekomen in het volgende eindspel:
Dit eindspel is zo belachelijk moeilijk dat je bij een klassieke partij minstens drie kwartier voor elke zet zou willen hebben om te begrijpen wat wijsheid is, en of wit überhaupt kan winnen. U begrijpt: dinsdagnacht werd er weinig geslapen.
Zeer verrassend weet Stockfish het ook niet zeker. Je zou zeggen: het is gewonnen of niet, dus +8 of 0.0, maar de normaal gesproken meedogenloze machine geeft een voorzichtige +1.6 na verschillende paardzetten. Ik koos voor 1.Pa7 omdat me dat het meest kansrijk leek: hierna wil ik Le3 en Ld4 doen, en als zwart zijn b-pion wil houden kan hij niet naar binnen wandelen met de koning.
De tegenstander was hier het nieuwe lid Remco Jacobs, wiens stelling na de opening rijp leek voor de sloop. Bart ging voor de directe kill, won een stuk maar kwam wel in allerlei complicaties terecht die je in een simultaan absoluut niet over jezelf moet afroepen. Maar een element van de simultaan is ook dat de simultaangever steeds sneller aan je bord terugkeert zodra er spelers afvallen, en dan laat het krachtsverschil zich steeds sterker gelden. Remco wist het daarom niet te verdedigen, maar ik weet nu nog steeds niet of dat wel of niet had gekund.
Persoonlijke hoogtepuntjes waren er natuurlijk ook. Boven het bed van Sicco prijkt sinds gisteravond bijgaande foto, het bewijs dat hij voor het eerst, en voorlopig voor het laatst, na 26 zetten een pion voor stond tegen een heuse FM.
Helaas moest hij luttele zetten later, na ook nog een vergeefs remiseaanbod en nog altijd met die pion voorsprong, wel de vlag strijken:
Sicco weet nu in ieder geval dat, en waarom, hij zijn koningsstelling beter met h7-h6 kan verdedigen dan met g7-g6 – dus één ding is zeker: K7 wordt met twee vingers in de neus kampioen.
Geef een reactie