De Rus

donderdag 29 oktober 2026

Susan gaf op. Ze schudde de hand van haar tegenstander, borg haar notatieboekje op en was het spuugzat. Ze kwam trouw naar de les, studeerde, speelde dagelijks en analyseerde, maar bleef verliezen. De top was te hoog en dat was een kras in haar wereldbeeld.

Als beveiligingsspecialist zat ze bovenaan. Letterlijk, net onder het dak van het prestigieuze gebouw, waar ze haast dagelijks, zittend in haar lederen fauteuil, iemand de les las en besliste over andere levens. Als lammetjes kwamen ze binnen, als lammetjes vertrokken ze. Sommigen dankbaar, sommigen woedend. Evengoed genoot ze. Zoals ze genoot van haar pas gewassen haar, dat altijd goed viel.

Zonder bedrog zou ze het middelste echelon nog niet eens hebben bereikt. En had haar huwelijk geen stand gehouden. De seks was prettig รณmdat ze het ook met een ander deed. De gesprekken met haar echtgenoot, zijn interesses: daar genoot ze echt van omdat er nog een ander was.

In haar jeugd had ze twee dagboeken. De goede Susan lag voor het oprapen; de ware onder een plank, onder haar bed. Nu nog. Alleen haar zus wist ervan.

Haar echtgenoot โ€“ de schat โ€“ vond haar idee briljant. Hij bouwde het nanocameraatje in het bovenste knoopje van haar blouse. En belangrijker: hij kon schaken en wist zijn weg in de wereld van de schaakcomputers. Hij maakte een draaiboek, secuur als hij was. Het โ€œknoopjeโ€ nam het schaakbord op, terwijl hij thuis de stelling in de engine gooide en de beste zet doorgaf. Susan had een minuscuul oortje in haar oor. Van alle apparatuur hadden ze reserves. โ€œDe Rusโ€ had genoeg, als je maar betaalde. Dat zouden ze doen, had haar man beloofd. Al was het bedrag heel veel hoger dan verwacht. Zijn leverancier lachte: โ€˜People always pay.โ€™

Ze woonden om de hoek, het bereik was geen probleem, de knoop was demonteerbaar, dus elke week een andere blouse. Zij zou eerst de op een na beste zetten spelen. Zo zou ze in een maand of drie flink stijgen, met een paar mooie overwinningen, afgewisseld met een cover-upnederlaag of remise. Daarna alleen nog maar de beste zet.

De beslissende partij om het clubkampioenschap speelde ze tegen de titelhouder. In de opening moest ze zich goed concentreren. Er was rumoer en de doorgegeven zet was soms onduidelijk. Zoals afgesproken tikte ze zachtjes tegen haar oor. Haar man herhaalde de coรถrdinaten en zij zette na enig geveinsd gepeins.

Tot het middenspel dacht de man tegenover haar โ€“ voor het eerst in colbert โ€“ dat het voorspoedig verliep. Maar de partij werd complexer. Op zet 38 offerde ze een toren. Hij begon te rekenen en te graven in zijn herinnering. Wat wilde zij? Hij stond op, wipte nerveus op zijn tenen, rekte zich uit, ging weer zitten, maar zag het niet. Hij sloeg de toren. Zij verstond โ€˜e7โ€™, begreep niet direct het nut ervan, maar zette overtuigend. Nu zag zij het. Hij zou mat gaan.

Er klonk zacht gejuich in haar oor. Ze had moeite om zich stil te houden. Maar dat hoefde niet lang: de man gaf op, legde zijn koning neer, maar gaf haar geen hand.

Terwijl ze gefeliciteerd werd, hoorde ze haar echtgenoot snikken. Na afloop sprak ze over intensieve studie en epifanie. Wonderen werden graag geloofd.

De lokale pers had gehoord van het wonder van Haarlem: haar debuut op een sterk bezet toernooi werd druk bezocht. Ze speelde expres remise. Daarna versloeg ze zelfs een aantal grootmeesters en werd uitgenodigd voor het Nederlands kampioenschap.

โ€˜Als je gaat, Susan, en dat doe je, moeten we moderner spul hebben. Ze checken alles.โ€™

โ€˜En lukt dat?โ€™ vroeg Susan.

โ€˜Ja. Maar daar wilde ik het niet over hebben.โ€™

โ€˜Waarover dan wel?โ€™

Susan bekeek zichzelf grondig in de spiegel en voelde aan haar frons. Botox? dacht ze.

โ€˜Dat we geen cent hebben verdiend. We zijn minder gaan werken, het prijzengeld is nihil en het updaten kost klauwen met geld.โ€™

โ€˜Dat geld komt. Ontspan.โ€™

โ€˜Gelul, Suus.โ€™ Hij trok zijn pyjama weer uit. Die zat omgekeerd.

โ€˜Jij wordt kampioen, pak je een paar ruggen. En dan? Grootmeesters verdienen geen snars.โ€™

โ€˜Je moet het grotere plaatje zien. Het gaat om de aandacht, de interviews, de sponsoren, de reclame.โ€™

โ€˜Hou toch op. Je geilt er gewoon op om het middelpunt te zijn.โ€™

Ze zou botox doen, had ze net besloten. Voor het kampioenschap nog.

โ€˜Net als met die vent van je, die lamlul van je werk. Ik hou van je, ik begrijp wat je nodig hebt, maar wat doet hij voor jou?โ€™

Susan verstijfde. Hij wist het dus. Hoe lang al?

โ€˜Hij doet iets voor jรณรบ. Dankzij hem blijf ik bij jou. Je zou hem dankbaar moeten zijn. Regel gewoon die apparatuur. Maak je niet zo druk. Nog twee, drie jaar en ik ben een legende.โ€™

Hij lag inmiddels met het kussen op zijn hoofd. โ€œDe Rusโ€ had gisteren gebeld. โ€˜Donโ€™t forget me.โ€™

โ€˜Slappelingโ€™, hoorde hij haar nog zeggen.

Hij zuchtte en viel niet veel later in slaap.

Susan werd Nederlands kampioen. Ze haalde 6ยฝ uit 7 en lette op haar nauwkeurigheid. Eรฉn pion gaf ze weg. De kenners noemden dat slordig.

Voor een nieuwsitem over het wonder van Haarlem haalde ze wat ui over haar vingertoppen, en na het verhaal over de strenge vader wreef ze met duim en middelvinger in de ooghoeken. Het hoogtepunt was CNN.

โ€˜I thank all who believed in me.โ€™

Toen kwam Tata Steel. Susan zweette, maar de scanner bleef stil. Geen wonder: ze verkocht ze inmiddels zelf. Eenmaal binnen zat ze veilig achter het bord. Bijna alle fotografen waren bij haar partij. Geen frons te zien, ondanks alle flitsen. Haar echtgenoot zat in het restaurant. Met zijn mobiel. Hij roerde langzaam in zijn koffie en keek nors om zich heen. Het startgeld was binnen. De rente kon betaald worden. Nu nog winnen. โ€œDe Rusโ€ was niet iemand die zich liet afschepen met minder.

Susan begon het toernooi goed. Eรฉn keer verstond ze d4, terwijl het Pd4 had moeten zijn. Nog net een remise. Aan het einde stond ze gedeeld bovenaan. Er moest een tiebreak komen. Daar stond niets over in het draaiboek.

De schat had zich ondertussen op het toilet verschanst; in het openbaar zou hij opvallen. Hij moest razendsnel invoeren, drukte een keer verkeerd, verloor tijd; zij moest รฉn luisteren รฉn snel zetten รฉn toneelspelen. Dat ging niet.

Hij riep Lf4, zij deed f4. Hij flikkerde zijn mobiel in het toilet. Susan hoorde het water dat werd doorgetrokken en schrok van het lawaai. Wat nu? Ze dacht aan wat haar zus destijds zei:

โ€˜Jij bent nep, Suus. Alles aan jou is nep.โ€™

Haar tegenstander keek op. Naar haar. Ze keek even terug, bijna geneigd te vragen wat ze moest doen, zette en zag hem glimlachen. Drie zetten later was het voorbij. Zij staarde naar het bord, vergat haar tegenstander een hand te geven, maar fronste niet. Haar echtgenoot beukte met zijn vuisten tegen zijn slapen. Toen hij eruit kwam, moest hij zitten. Hij haalde nog net het bankje in de foyer, liet zich neerploffen en mompelde:

โ€˜De Rus, wat moet ik nu in godsnaam doen met die Rus?โ€™

Reacties
  • Harry Lips๐Ÿ‘
  • Willem de Ruig๐Ÿ‘
  • Charles Hensen๐Ÿ‘
  • Pieter van't Oosten๐Ÿ‘
  • Bas Kamps๐Ÿ‘
  • Tim Mazajchik๐Ÿ‘
  • Chris Rensink๐Ÿ‘
  • Adrie Pancras๐Ÿ˜ฎ
  • Tom Swartjes๐Ÿ‘
  • Frank Beverdam๐Ÿ‘
  • Bart Stam๐Ÿ‘
Sicco Polders avatar

2 reacties op “De Rus”

  1. Bart Stam avatar
    Bart Stam

    Prachtig kort verhaal, Sicco! Dat zou je vaker moeten doen ๐Ÿ™‚ !

  2. Sicco Polders avatar
    Sicco Polders

    Dank Bart. Voor de liefhebbers. Elke maandag gratis in je mail. Een Zeer Kort Verhaal (max. 220 woorden) https://substack.com/@siccopolders?utm_source=share&utm_medium=android&r=6xqa83

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *