Het zestal van N2 moest vrijdag 26 september voor de NHSB weer naar Limmen, tegen het eerste van Vredeburg. De herinnering aan de wedstrijd van vorig jaar lag nog vrij vers in het geheugen. Vooral het luidruchtige blaasspektakel van de (niet?) plaatselijke fanfare zullen we niet gauw vergeten.

Hoe zou het deze keer gaan, toch niet weer een blaasorkest? Dat inderdaad niet, maar het was weer een lawaai van jewelste. Eerst werd er een keihard via de microfoons doorgegeven afscheidsspeech gehouden en vervolgens was er de rest van de avond het gebonk-a-bonk-a-bonk van de basspeakers. En dan heb ik het nog maar niet over het gebabbel van deelnemers van de Vredeburgse interne.

De teamleider, spelend aan bord twee, had een wel heel drukke avond: heen en weer rennend van zijn bord naar de feestelijke bovenverdieping en weer terug naar de speelzaal. Nee, stil was het niet, maar HWP N2 kreeg de Limmense goegemeenschap wel stil met een voortreffelijke overwinning.

Dat begon met een ‘miniatuurtje van Mink’, want na negen zetten konden de stukken bij hem eigenlijk wel weer in de doos wegens stukwinst:

Zwart gaf hier overigens niet op: hij mocht nog 22 zetten van zijn stelling ‘genieten’.

Ook René had een niet al te moeilijke avond. Zijn tegenstander had stevig oponthoud op weg naar Limmen (een half uur te laat) en raffelde zijn partij vanaf zet 1 af. En dat leverde geen mooie stelling op:

Ten einde raad heeft zwart maar gerokeerd: een kwaliteitsoffer wegens 17.Ld6. Maar de zwarte stelling is te wrak, vooral veld e5, om voldoende weerstand te bieden. René won snel met een koene koningsaanval.

Niet lang daarna stonde het 4-0. Bart toverde een slechte stelling met hulp van zijn tegenstander om in een vol punt. Zijn tegenstander miste wel een grote kans op voordeel:

Wit speelde echter 16 Pd4?! waarna zwarts lopers transformeerden naar slopers.

Vrijwel gelijktijdig gaf Enno’s tegenstander op. Het was een theoretisch gevecht, waarin Enno met c3-c4 meende in het voordeel te komen. Dat was ook wel zo, maar dat kwam doordat zijn tegenstander per se met een paard op d5 wilde terugslaan, terwijl terugslaan met de pion de voorkeur verdient: zwart moet de veld c4 en e4 blijven controleren:

We meenden allebei dat zwart met het paard op d5 moet terugslaan, maar 11 .. exd5 is dus de zet met een klein voordeeltje voor zwart. Dat onaantastbare paard op d5 vormt op zich al compensatie. Gek genoeg werd dit paard overtroffen door Enno’s octopus op d6, enkele zetten later:

Vooral het feit dat de octopus veld c8 bestrijkt is van belang. Al twijfelde ik hier wel of ik dat paard wilde ruilen tegen een toren:

Ik speelde toch maar 29 Pc8+ en de machines agree. Ik speelde het verder superrustig, vermeed dameruil en mocht om en bij zet 40 het punt bijschrijven:

Er volgde nog 40 Dd2 Lb5 41 Tc5 en zwart gaf op.

Intussen was Ben de Jong naar de teamleider, Bart, gesneld of hij remise mocht nemen. Dat mocht en zo stond het dus 4,5-0,5 voor ons. Al had Ben wel een beetje spijt toen hij de machines vroeg hoe het nou stond in de eindstelling:

Stockfish 17 taxeert -4 en Lc0: -3,8. Misschien was Ben meer bezig met het winnen van de wedstrijd dan met zijn eigen elo, want wit is volkomen machteloos tegen een manoeuvre als Pd7-b6-d5.

De overblijvende partij, van Michael, zou zeker niet gewonnen worden, maar remise was goed denkbaar.
Michael kreeg de ‘fried liver’, zoals de Engelsen het uitdrukken, wij spreken eerder van de ‘Stumpferzug’ (naar Siegbert Tarrasch) in het Tweepaardenspel in de Nahand, op zijn brood. Dat levert altijd levendige stellingen op met het initiatief voor zwart en een pluspion voor wit.

Hoewel duidelijk is dat wit hier het prettige vooruitzicht heeft te kunnen spelen voor twee resultaten: winst of remise, verwachtten de aanwezigen dat het gezien het eloverschil tussen Michael en Sandra wel remise zou worden. Maar zoals vaker blijkt: jeugdspelers spelen eindspelen vaak opmerkelijk goed. Sandra speelde het verder prima uit, al had onze man wel remisekansen op twee concrete momenten.

Het begon al in de diagramstelling: Michael speelde 30 .. Kf8?! Met 30 .. a7-a5 had zwart zich heel wat moeilijkheden kunnen besparen, want dan krijgt wit niet gratis een sterke vrije a-pion. Na 30 .. Kf8 speelde Sandra direct 31 b4 (31 La6 is nog kansrijker) waarna zwart het nog steeds kan houden. Maar het noodlot schoot toch nog toe in een stelling waar het niet meer heel moeilijk was te zien hoe zwart het halfje kon binnenslepen:

Hier was 50 .. Lxa5+ 51 Kxa5 Kg4 voldoende voor remise. Na het gespeelde 50 .. Lxg3? 51 a6 Lb8 52 Kb5 Kg4 53 Kb6 Kf3 54 Lc5 haalt wit dame.

Waarmee de 1,5-4,5 eindstand op het scorebord verscheen. Een lekkere start. En een pikstart, want we staan eerste.

Gedetailleerde uitslagen

Vredeburg N1 (1862)	1½ – 4½	HWP Haarlem N2 (1884)
Luc Janssen (2055)	♞ 0-1 ♘	Enno Noordhoff (1999)
Bert Hollander (1968)	♘ ½-½ ♞	Ben de Jong (1917)
Peter Zeeman (1856)	♞ 0-1 ♘	René Schulenberg (1865)
Sandra Hollander (1790)	♘ 1-0 ♞	Michael Kubbenga (1863)
Barry Blekemolen (1768)	♞ 0-1 ♘	Mink Muskens (1847)
Bas Boers (1733)	♘ 0-1 ♞	Bart de Valk (1810)