In de dying seconds van de laatste speeldag van het externe seizoen 2025-2026 heeft HWP Haarlem de NHSB-beker voor de poorten van de hel weggesleept. Bekerhouder De Wijker Toren was de prolongatie al bijna aan het vieren toen een geweldige schwindel van Ardjan roet in het eten gooide. Jeroen was letterlijk goud waard door de enige partij die in een beslissing eindigde te winnen.

Op een zonovergoten zaterdag die een normaal mens ertoe zou overhalen een andere hobby te zoeken, was het Polderhuis in Velserbroek het decor van drie Noord-Hollandse bekerfinales. Sinds een tijdje wordt namelijk gespeeld op verschillende niveaus: goud, zilver en brons. Voor ons zilveren team was het doek al snel gevallen; brons schopte het tot de kwartfinales, maar goud ging voor goud en had de finale bereikt met bijdragen van Max, Peter, Ardjan, Herwig, Olaf en Jeroen. Voor de finale op zaterdag bleek menigeen echter niet beschikbaar en zo kwam men uiteindelijk in arren moede uit bij ondergetekende.

De finale had alle kenmerken van een bekerfinale, voor zover dat binnen de reglementen van de NHSB mogelijk is. Een verlenging was bijvoorbeeld schier onmogelijk, omdat bij een 2-2 eindstand het laagste bord afvalt en alleen bij vier remises een barrage volgt – een scenario waar we overigens nog akelig bij in de buurt kwamen.

En dan was er nog een partij die vrij snel en tamelijk bloedeloos in remise eindigde. De tegenstander van Olaf beging een onnauwkeurigheid in de opening, waarvan onze man wel profiteerde, maar onvoldoende. Toen het nodige materiaal geruild was, bleef er weinig over om voor te spelen.

En passant kreeg Olaf door dit resultaat het twijfelachtige record in handen van meeste remises in externe wedstrijden in één seizoen, namelijk tien, daarmee überschuivers als Roel Faber en Hendrik Jan Gabriëls het nakijken gevend. Ter verdediging van Olaf: hij speelde dit seizoen maar liefst 19 partijen voor HWP, slechts eentje minder dan recordhouders Collin en Max ooit deden. Check de Hall of Fame voor meer van dit soort onzin.

Na dit vredelievende begin ontspon zich een bloedstollend gevecht, onder toeziend oog van supporters Willem, Max, Tim en Roel. Het valt niet uit te sluiten dat hun aanwezigheid de spelers net dat beetje extra gaven.

Jeroen bekroonde een uitstekend seizoen, waarin hij op de ratinglijst een slordige 150 punten steeg, met een goede overwinning op Jimmy van Zutphen. Geconfronteerd met een zijvariantje had Jeroen na een zet of 5 geen idee waar hij mee bezig was, en hij was niet de enige die dat gevoel had. Toch bleek wat hij deed prima speelbaar en belandde hij in een middenspel waarin eerder wit beter stond.

Helaas leek het er op dat moment op dat Ardjan aan bord 1 langzaam maar zeker weggespeeld werd door de Spaans-Iraanse grootmeester die enige tijd geleden is komen aanwaaien in Beverwijk of contreien. De rating van de beste man is onder de 2300 gezakt, maar het betrof geen hoogbejaard persoon en in 2014 stond er nog 2506 achter zijn naam. Geen schande dus; wel jammer voor ons, want aangezien Bart in een veredelde halmastelling was beland waarin zelfs Claude Mythos geen kwetsbaarheden zou kunnen ontdekken, zou een overwinning voor Jeroen niet genoeg zijn.

Toch was er alle aanleiding om door te spelen nadat zwart zijn stelling danig had verzwakt met 19…b6? (verstandiger was 19…Pc8). De tekstzet laat een gapend gat op c6: een droombestemming voor Het Witte Paard op g4, dat de reis via e3, c2 en d4 op zijn dooie (schoon)akkertje aanvaardde.

Zoals gezegd is de waarde van zo’n overwinning aan bord 4 dus betrekkelijk: je zult vervolgens de wedstrijd moeten winnen want bij 2-2 gaat de winst naar de tegenstanders.

Juist op dat moment kreeg Bart remise aangeboden:

Bart wierp eens een blik opzij en ontwaarde daar het volgende pandemonium:

Ardjan heeft zojuist vanuit verloren positie 24…Pd4!? gespeeld. Was het briljant? Was het bluf? Was het wanhoop?

Zeker is dat Ardjan in dit soort stellingen op zijn best is, maar terwijl de grootmeester piekerde over zijn aanpak, besloot Bart in de luttele tijd die hem restte tot het verdict: wanhoop – en speelde dus maar door, daarmee Ardjan ook het signaal afgevend dat hij totaal geen fiducie had in diens capriolen.

De GM speelde na 25.cxd4 Txf2 echter 26.Db3+?

en tot ieders stomme verbazing bleek achteraf dat remise hier al onvermijdelijk is. Er volgde 26…Kf8 27.Db8+ Le8 28.Kxf2 Lxd4+ 29.Kf1 De3

en nu wit met een tamelijk urgent vraagstuk zit opgezadeld – hoe dek ik mat op f2? – was het bij Bart ineens een stuk aantrekkelijker om remise overeenkomen. Diens tegenstander had de champagne al koud staan en accepteerde gretig (overigens in een stelling waar ook echt niks meer te beleven viel), om er daarna achter te komen dat wit helemaal niet meer kan winnen, en remise moet houden met eeuwig schaak na 30.Dd6+ Pe7! 31.Dh6+ Kf7 32.Dxh7+ Kf8 33.Dh6+ Kf7. Wit heeft, behoudens een verliespoging met 34.Ld5+, niets beters dan de zetten te herhalen.

En zo wist ons viertal beslag te leggen op de NHSB-beker, een prestatie die in ieder geval deze eeuw niet eerder geleverd is, en daarvoor misschien ook niet. De materiaalcommissaris mag in de inventaris weer een klok bijschrijven en een strijd om de Noord-Hollandse Supercup tegen de broeders van Bloemendaal ligt voor de hand.

Gedetailleerde uitslagen

HWP Haarlem NB (2132)	2½ – 1½	De Wijker Toren NB (2129)
Ardjan Langedijk (2041)	♞ ½-½ ♘	GM Hasan Abbasifar (0)
FM Bart Gijswijt (2332)	♘ ½-½ ♞	FM Rick Duijker (2180)
Olaf Vlieger (2126)	♞ ½-½ ♘	Erik Schoehuijs (2107)
Jeroen Schoonackers (2030)	♘ 1-0 ♞	Jimmy van Zutphen (2101)