Op pat met het vijfde

Arnaud Bom | |   HWP 5

De eerste externe wedstrijd van 2018: de HWP-clash tussen het vijfde en het achtste. Beide teams waren met één verliespunt uit drie eerdere wedstrijden ongeslagen. Hoewel het vijfde normaal gesproken favoriet zou moeten zijn, werd er toch wel met enig ontzag over het achtste gesproken. Die Meulendijks is een beetje een Angstgegner. Zuiderveld, win daar maar eens van. Joppe, Bernecker, Spanjer: je kunt er zomaar tegen nat gaan.

Zo maakten we elkaar onderling steeds banger. Door de drie eerdere externe wedstrijden was er ook wel enige reden tot bezorgdheid. Voordat we overgaan tot het clashverslag eerst een korte terugblik op deze aanloop.

17 oktober, Krommenie 3, uit
In een buurtcentrum in Krommenie was de boodschap van teamcaptain Sylvain direct duidelijk: we moesten dit jaar kampioen worden en vandaag met 8-0 winnen. Marco wees hem er gelukkig op dat teams in de derde klasse uit zes spelers bestaan. Hoe dan ook, het vijfde had in deze klasse niets te zoeken. Toen ik voorzichtig vroeg waarom het team daar dan toch in speelt, vlogen de verhalen over degradatie met zeven punten (7!) me om de oren.

Als nieuw teamlid (ik ben sinds vorig jaar lid van HWP) volgde ik de orders trouw op. Na vijftien zetten kon ik een pion winnen. Mijn tegenstander raakte van slag en maakte er een stuk van. Even na tienen konden de stukken in het doosje. Benieuwd maakte ik een rondje langs de andere borden. Lex en Sylvain stonden een klein beetje beter, maar de andere partijen leken in evenwicht. Zo makkelijk werd het dus ook weer niet.

Kort daarna tekende Bart voor remise. Sylvain bouwde zijn overwicht op karakteristieke wijze langzaam uit en noteerde het tweede punt. De koning van Bob had ondertussen nog maar weinig velden, maar meer dan remise zat er voor zijn tegenstander niet in. Met 3-1 leek er weinig aan de hand. Lex stond twee pionnen voor, maar hij onderschatte een dreiging van zijn tegenstander. Die maakte met een mooie koningsaanval vaardig gebruik van het buitenkansje. Marco moest de overwinning dus veiligstellen. Hij stond iets beter, maar had geen materiële voorsprong, weinig tijd en de stelling was complex. Gelukkig hapte zijn tegenstander toe op het remiseaanbod: 3 ½ - 2 ½.

7 november, Schaakgenootschap Het Paard van Ree, thuis
De volgende tegenstander, Het Paard van Ree, was op papier de gevaarlijkste van de poule. Desondanks hadden we alsnog een ratingoverwicht van gemiddeld 90 punten. Deze keer had ik een moeilijker partij, waardoor ik weinig van de andere borden zag. Wel bereikte mij het nieuws dat Bob redelijk snel won en dat Lex opnieuw verloor. Marco nam in een gelijkwaardige stelling remise aan, nadat hij slechter had gestaan. Ook Bart scoorde opnieuw een halfje. Aan Sylvain en mij dus de taak om op de hoogste borden het verschil te maken.

In mijn eigen partij verloor ik het initiatief en een pion. Langzaam zakte mijn stelling ineen, tot ik zelfs een dame achter kwam. Tot mijn grote verrassing bood Sylvain niet veel later remise aan. Hij was slechter komen te staan en ging ervan uit dat ik ook remise zou maken omdat hij de dame van mijn tegenstander over het hoofd gezien. Teamgenoten dropen teleurgesteld af.

Ik besloot door te spelen: deels uit frustratie, deels omdat ik de kans op een wonder iets groter achtte dan gebruikelijk. Mijn tegenstander was wat omslachtig pionnen aan het snoepen en vergat de klok in te drukken, terwijl we beiden weinig tijd hadden. Ik keek geconcentreerd naar het bord, de seconden verder tikten. Is dat onsportief gedrag of gezond fanatisme in de derde klasse van de NHSB?
Mijn tegenstander zag op tijd wat er aan de hand was en marcheerde met een pion richting promotieveld. Doordat daar ook een dame in de buurt stond, lagen er overduidelijke kansen voor een patval, die ik zo goed mogelijk probeerde op te zetten. Verbijstering alom toen de speler met een rating van 1685 daarin trapte. Zo werd het 3-3 en hielden we de kampioenskansen in eigen hand. Het moet een vervelende terugreis geweest zijn naar Wijk aan Zee.

1 december, Castricum 3, uit
Voorafgaand aan de wedstrijd tegen Castricum werd nogmaals duidelijk dat Sylvain als teamleider meedogenloze (of opportunistisch?) trekken heeft. Lex kreeg na twee nederlagen het zesde bord toegewezen. Eerder had ik al bord 1 van Bart overgenomen, nadat die één keer remise had gespeeld. Mijn patremise werd als volwaardig meegeteld, waardoor ik me nog een keer op bord 1 mocht bewijzen.

Met wit had ik een snelle partij. Ik kreeg veel ontwikkelingszetten cadeau en offerde na de opening een pion voor activiteit. Mijn tegenstander zag een combinatie over het hoofd, waarna het snel bergafwaarts ging. Daarna volgde een overwinning van Sylvain en een remise van Bart, die opnieuw terechtkwam in een stelling waarin weinig meer mogelijk was. Marco stond voor het eerst extern goed, met een gezonde pluspion.

Een half uur later had Bob een pion verloren. Wel stond hij positioneel wat beter, dus remise leek een prima uitkomst. Marco kwam niet verder in een toreneindspel met een pluspion omdat zijn tegenstander goed verdedigde. Ook hier werd de vrede getekend. Lex stond ondertussen geweldig, maar het humeur van zijn tegenstander bleef goed. Hij deed rustig een paardzet nadat hij zijn dame had aangeraakt en noemde dat ‘een onschuldig me-too-incident’. Dat kon Lex’ oprukkende pionnen en stukken echter niet tegenhouden.

4½  – 1½: een mooie overwinning, maar er bleef reden tot zorg. De grote ratingverschillen werden lang niet altijd omgezet in bordpunten en de tpr’s waren niet om over naar huis te schrijven. Op deze site wees Jan Willem Spanjer er terecht op dat HWP 8 een half bordpunt meer had verzameld (‘en zo hoort het ook’).

9 januari, HWP Haarlem 8, thuis
Gelukkig wisten we in 2018 de negatieve spiraal te doorbreken, juist tegen HWP 8: het werd 6-0. De uitslag heeft de schijn van matchfixing, maar kwam toch echt rechtmatig tot stand – en zeker niet zonder slag of stoot. Bob en Lex wonnen overtuigend, maar Marco gaf een centrumpion weg. Hij had veel geluk dat Jeroen voorzichtig bleef spelen en in het eindspel een toren cadeau deed. Bart kwam moeilijk uit de opening tegen Rens en Sylvain schijnt ook minder te hebben gestaan. Zelf moest ik volop aan de bak tegen een goed spelende Korneel. Met minder dan tien minuten op de klok kon ik hem pas zijn dubbelpion afsnoepen en de maximale score veiligstellen.

Zo kwamen we toch nog in de buurt van Sylvains gedroomde 8-0. Een anticlimax, na al die angst vooraf, maar het is nu eenmaal zo dat de Davids van de schaakwereld er meestal van langs krijgen van de Goliats (en zo hoort het ook). Hopelijk lukt het de rest van het jaar deze lijn vast te houden.

Reacties(1)


Niels Bernecker24-1-2018, 14:02

Leuk om dit alles te lezen! Bedankt voor het mooie verslag en van harte met jullie overwinningen!


Stemmen:0
 

Aantal waarderingen:0